Nga ARTUR AJAZI
Kush ka ngritur “kokën” dhe kush ka “llapur më shumëse ç’duhet”, është flakur, është denigruar, ështëakuzuar, është sikterrisur, pikësëpari nga vetë ai, kryetari i përjetshëm, dhe pastaj nga “kori i burravedhe grave”. Realisht ka ndodhur “vrasja” e tyrepolitike, mendore, logjike, duke u mohuar atyreekzistencën edhe si anëtarë të thjeshtë partie. Nuk i ka lënë gjë adhuruesit të tij shpirtëror, (Komandantit), edhe në të folur, edhe në xhestikulacione, edhe nëfjalime dhe reagime ndaj çdo kundershtari politik. Prej1992, kush ka guxuar, në kryesi, në KëshillinKombetar, në kryeministri, në seli, në presidencë, nëtakime dhe kudo, që ta kundërshtojë, që ti hedhë poshtëndonjë argument apo tezë të tij, është fyer, ështëinjoruar, është baltosur, madje edhe është rrahur. Si ka mundësi, të ndodhë kjo për 35 vite brënda një partie, e cila u përket studentëve të Dhjetorit 1990 dhe jo njëpakice, aq më tepër një ish-komunisti fanatik, që aqshumë e ka adhuruar, dhe sa shumë e adhuron edhe sot,Enver Hoxhën. I “vrau” politikisht të gjithë ata, qëkanë kërkuar hapjen, organizimin, dhe rikonfirmimin e asaj partie. I “vrau” të gjithë politikisht ata që dikur, apo dhe sot kanë guxuar ti thonë “ndal, nuk është kjorruga drejt fitores dhe ribashkimit të PD”. Eshtë e kotëtë shpresojmë se, një ditë Sali Berisha do të“vetëlargohet” nga drejtimi i asaj partie. Eshtë e kotëtë besojmë se, edhe pas humbjes së zgjedhjeve vendorenë 2027 apo dhe 2030, Berisha të pranojë humbjen dhetë thotë “kaq ishte, po largohem”. Kjo gjë nuk do tëndodhë kurrë, edhe sikur PD-ja të mbetet vetëm me 5 anetarë. Atje brënda tyre, mungon liria e mendimit dhee shprehjes, mungon demokracia e brendshme, mungonguximi dhe kurajo e ngritjes së zërit dhe problemeve, mungon qasja e të rinjve, pasi qysh tek dera e selisë, përballen me situata komike, po aq dhe dramatike. Ajoparti, tanimë quhet “partia e Leninit”, siç quhej edhepër 35 vite rresht PKBRSS, edhe pse në krye të sajishte Stalini. Mbetet e kotë përpjekja e Salianjit, ashtusiç ishte bllof edhe përpjekja dikur e Neritan Cekës, Arben Imamit, Genc Rrulit, apo dhe Genc Pollos. Edheata tentuan, por u sikterrisën, u bënë “lecka”, dhe pastaju detyruan ti afrohen Sali Berishës, për të marrë ndonjë“kockë pushteti”. Por sot kemi një tjeter realitet, që nuki qaset fare, atij të viteve 1998, apo 2001. Po tillogaritësh me lista emërore, kam bindjen se, ata që ka vrarë fizikisht Enveri përgjatë 45 viteve, (sikundershtarë politikë) nuk janë gjë fare përpara atyreqë Berisha ka “vrarë politikisht” në 35 vite demokraci. Kaq mjafton të thuash se “PD mbetet parti muzeu”, dhejo alternativë pushteti.
