Ministri i Jashtëm i Shqipërisë Ferit Hoxha ka replikuar sot në 11 gusht me homologun e tij serb, Marko Gjuriç, në lidhje me deklaratën e Vuçiç, se Serbia mund të devijojë rrjedhën e lumit Ibër.
Hoxha shprehet se lumenjtë që rrjedhin në Ballkan përmbajnë ujë e nuk duhet të përdoren për kërcënime. Sipas tij, Tirana zyrtare do të reagonte, edhe nëse do të dëmtohej Serbia. Ministri Hoxha deklaron se e ardhmja e përbashkët e rajonit është në BE.
Uji është jetë. Nuk mban pasaportë, nuk lexon harta politike apo nuk ndalet për të pyetur se nga cila anë e kufirit po rrjedh. Shndërrimi i tij në një instrument ndëshkimi nuk është thjesht punë e dikujt tjetër.
Për këtë janë fqinjët, apo jo? Jo për të llogaritur nëse uji arrin në rubinetin e tyre përpara se të vendosin nëse u intereson kjo si çështje, por për t’u interesuar përpara se llogaritje të tilla të vijnë për të përcaktuar hapësirën në të cilën jetojmë.
Pra, ndoshta mund ta lëmë hidrologjinë këtu dhe të biem dakord për diçka më të thjeshtë. Lumenjtë duhet të mbajnë ujë, jo kërcënime, dhe kufijtë duhet të përcaktojnë juridiksione, jo të përçajnë përgjegjësinë tonë për paqen.
Dhe sa i përket të gjitha gjërave “Më të Mëdha” të përmendura në këtë diskutim, Shqipëria mbetet e interesuar vetëm për një të tillë: një Bashkim Evropian më të Madh, që përfshin Kosovën, Serbinë, Shqipërinë dhe pjesën tjetër të rajonit tonë.
Dyert dhe linjat tona telefonike janë gjithashtu të hapura, ashtu si edhe mendjet tona, kur bëhet fjalë për ndërtimin e shembujve më konkretë të asaj që shqiptarët dhe serbët mund të arrijnë së bashku.
Pra, le të vazhdojmë me më shumë #Evropë, më pak mitologji dhe më shumë arsye për të parë të kaluarën tonë përmes syve të së ardhmes, në vend që ta shohim të ardhmen tonë me sytë e së kaluarës.
Dhe po, ujë për të gjithë. Për të pirë në paqe dhe për të ujitur po aq paqësisht, tokat pjellore të fqinjësisë sonë të përbashkët dhe të bukur”, shkruan ministri Hoxha.
Një ditë më parë, ministri serb Gjuriç kishte thënë se është punë e Serbisë sesi i përdor burimet e saj ujore. Ai shtonte se nuk është punë e Shqipërisë të merret me lumenj, që nuk kalojnë në territorin e saj. Ai insistonte se “Shqipëria e Madhe” është problem për rajonin.
Postimi i ministrit të Jashtëm të Shqipërisë, Ferit Hoxha
E vlerësoj arsyetimin përmbyllës më të qetë në mesazhin e Marko Djuric, sepse pikërisht aty qëndron e ardhmja e rajonit tonë: jo në kërcënime dhe akuza, por në dialog, besim dhe bashkëpunim praktik. Dhe kjo na kthen aty ku filloi ky shkëmbim mes nesh: Uji.
Uji është jetë. Nuk mban pasaportë, nuk lexon harta politike apo nuk ndalet për të pyetur se nga cila anë e kufirit po rrjedh. Shndërrimi i tij në një instrument ndëshkimi nuk është thjesht punë e dikujt tjetër.
Pra, po, lumi Ibër nuk rrjedh nëpër Shqipëri. Por nëse nesër dikush kërcënon se do t’ia ndërpresë Serbisë ujin që rrjedh nëpër territorin e saj, Shqipëria do të ishte po aq e zëshme. Jo sepse ai ujë do të përfundonte disi në Shqipëri, por sepse një kërcënim i tillë do të helmonte bashkëjetesën paqësore të këtij rajoni që bashkëndajmë.
Për këtë janë fqinjët, apo jo? Jo për të llogaritur nëse uji arrin në rubinetin e tyre përpara se të vendosin nëse u intereson kjo si çështje, por për t’u interesuar përpara se llogaritje të tilla të vijnë për të përcaktuar hapësirën në të cilën jetojmë.
Pra, ndoshta mund ta lëmë hidrologjinë këtu dhe të biem dakord për diçka më të thjeshtë. Lumenjtë duhet të mbajnë ujë, jo kërcënime, dhe kufijtë duhet të përcaktojnë juridiksione, jo të përçajnë përgjegjësinë tonë për paqen.
Dhe sa i përket të gjitha gjërave “Më të Mëdha” të përmendura në këtë diskutim, Shqipëria mbetet e interesuar vetëm për një të tillë: një Bashkim Evropian më të Madh, që përfshin Kosovën, Serbinë, Shqipërinë dhe pjesën tjetër të rajonit tonë.
Dyert dhe linjat tona telefonike janë gjithashtu të hapura, ashtu si edhe mendjet tona, kur bëhet fjalë për ndërtimin e shembujve më konkretë të asaj që shqiptarët dhe serbët mund të arrijnë së bashku.
Pra, le të vazhdojmë me më shumë #Evropë, më pak mitologji dhe më shumë arsye për të parë të kaluarën tonë përmes syve të së ardhmes, në vend që ta shohim të ardhmen tonë me sytë e së kaluarës.
Dhe po, ujë për të gjithë. Për të pirë në paqe dhe për të ujitur po aq paqësisht, tokat pjellore të fqinjësisë sonë të përbashkët dhe të bukur.
