Martesat me mblesëri apo me detyrim për vajzat minorene kanë qenë thuajse normale në shekullin e kaluar. Tanimë, në kohën e teknologjisë dhe emancipimit shoqëror, tema të tilla duken surreale.
Fatkeqësisht, ky fenomen nuk është zhdukur!
Anxhi, 21 vjeçe, ka ardhur në “Ka një Mesazh për Ty” të emisionit E diela Shqiptare në Tv Klan për të rrëfyer historinë e saj, që çuditërisht siç tregon ajo, është krejt e zakontë për vajzat e fshatit nga ajo vjen, në qytetin e Beratit.
Fillimisht flet për fëmijërinë, periudhë në të cilën dominonin zënkat me të atin, i cili emigronte shpesh. Më tej, thotë se shkollën 9-vjeçare e mbaroi si ekselente. Normalisht, gjimnazi apo çdo lloj hapi i mëtejshëm nuk mund të vihej në diskutim për një nxënëse të tillë. Edhe pse u duk se gjithçka po merrte rrjedhën e duhur, familja vendos ta shkëpusë nga shkolla e mesme kur ajo ishte vetëm 16 vjeç, me motivin për ta martuar.
Anxhi: Jam fëmija i parë i tre fëmijëve në familje. Kur isha e vogël…
Ardit Gjebrea: Kishe shumë ëndrra! Si çdo vajzë.
Anxhi: Po, shumë! Televizioni dhe bota e artit kanë qenë gjëja më primare që kam patur.
Ardit Gjebrea: Vërtet, çfarë ëndërroje?
Anxhi: Ose aktore, ose gazetare! Jam rritur si një fëmijë që mbase nuk ka marrë dashuri apo përkujdesje si gjithë fëmijët e tjerë.
Ardit Gjebrea: Pse e thua këtë?
Anxhi: Po e lidh më shumë me babin. Ka qenë një njeri që emigronte shpesh dhe në të shumtën e kohës ishte jashtë vendit, larg familjes. Ato pak kohë që ishte në shtëpi, nuk e kishte durimin të më dëgjonte, të kujdesej për muaj. Gjithmonë kam qenë ai fëmija që shko lexo, mos fol, s’kam nerva. Kishim shumë zënka me babin, unë fëmijë, por shumë rebele në atë kohë.
Ardit Gjebrea: Në çfarë moshe filluan zënkat me babin?
Anxhi: Diku te 10 vjeçe ishin këto zënkat e para. Por edhe gjatë kohës tjetër, nuk është se e kam pasur atë afrimitetin, më shumë kam qenë e lidhur me gjyshin. Vendos të shkoj në një shkollë në Berat, në qytet, ku do të qëndroja edhe në konvikt. Viti i parë shkoi shumë mirë. U ambientova më shkollën, me shoqërinë, me të gjitha. Një ditë, vendosin të më heqin nga shkolla. Me motivin për një martesë, që do të më priste në mes të gjitha ëndrrat.
Ardit Gjebrea: Donin të të martonin, por me kë?
Anxhi: Me një njeri që nuk ia dinte vlerën shkollës. Ishte mësuar gjithë kohës në fshat, po nga i njëjti vend ku isha unë. Merrej me bagëti.
Ardit Gjebrea: Një bari?
Anxhi: Po! Duhet të mbyllja jetën time si një grua në kohët e hershme, që i përkushtohej familjes, burrit, të rrinte e mbyllur në shtëpi, të gatuante. Si gjyshet tona më përpara. Unë nuk ja pranoja vetes këtë!
