Haxhinasto ose cinizmi i heshtjes dhe mosdorëheqjes

Përgjegjshmërinë dhe detyrën qeverisëse shpesh herë i ndan një vijë shumë e hollë e herë-herë thuajse e padukshme. Kjo më shumë se kudo duket tek shtetarët, të cilët janë në postet që mbajnë, jo thjeshtë dhe vetëm për të drejtuar apo qeverisur, por nëpërmjet mënyrës sesi qeverisin, të përçojnë edhe moralin e një qeverisje të përgjegjshme.

Plot praktika nga bota perëndimore e provojnë këtë. Shumë zyrtarë, me emër madje, kur etika dhe sensi i përgjegjësisë ka rënë ndesh me detyrat qeverisëse, dhe pse nuk kanë qenë fajtorë të drejtëpërdrejtë, kanë dhënë dorëheqje. Por për qeveritarët shqiptarë një normë e tillë civilizuese është thuajse një iluzion. Rasti më i fundit është ai i ministrit të Transporteve, Edmond Haxhinasto, i cili jo vetëm nuk ka larguar deri tani një nga njerëzit e tij më të afërt, konkretisht shefin e kabinetit Krislen Këri, për shkak të ngjarjes tragjike të Kavajës, por vazhdon të heshtë me kokëfortësi për këtë episod që i mori jetën dy fëmijëve të pafajshëm.

Dy qenie të njoma humbën jetën si pasojë e përdorimit të pushtetit për qëllime përfitimi privat. Ky është një rast klasik ku qeverisja përplaset me interesat e ngushta dhe makute të fitimit, duke u mbuluar me imunitetin që japin zyrat e shtetit. Ministri Haxhinasto është bërë garanti i padeklaruar i mosprekjes së beniaminit të tij. Megjithëse dihet publikisht tashmë se si ministër, së pari ai ka lejuar krahun e tij të djathtë në Ministrinë e Transporteve që të përdorë haptazi dhe me arrogancë pushtetin për çështje private, deri në devijim të trafikndarëses, dhe e dyta sepse përdorimi i këtij pushteti arrogant ka sjellë pasoja tragjike për një familje, viktimat e të cilës janë dy fëmi.

Ata dy fëmijë rëndojnë sot mbi ndërgjegjen e gjithësecilit prej nesh, pro mbi të gjitha mbi ata që duhet t’i mbronin përmes standarit të tyre të qeverisjes, e nuk e bënë këtë. Haxhinasot duhet të flasë. Përndryshe, nëse dëshëron të heshtë, duhet së pari të largohet!