Nga Liridona Beqiri
Jemi dëshmitarë të lojës “fisnike” që po luhet nga shume të cilëve u është besuar tani e vite pas përgjegjësia e shenjtë për të udhëhequr popullin tonë. Ndjenja se gjuha shqipe pengon disa qytetarë e pushtetarë maqedonas është e rrënjosur thellë në tensionet kombëtare dhe etnike, si dhe në luftën për të ruajtur dominimin e tyre. Nuk mund t’a mohojmë dot që gjuha shqipe-gurthemeli i identitetit tonë, përkrah stilizimeve të shumta, është thjesht një shqetësim dytësor në krahasim me objektivin e vërtetë të kësaj beteje, pushtetin, ndikimin dhe vullnetin e paepur për të dominuar peisaizhin politik dhe dalja si kampion i fundit i krenarisë kombëtare në mënyren më oportuniste të mundëshme. Një e drejtë e garantuar, e parashikuar në kushtetutën tonë, është bërë burim tensioni politik. Por, kontrolli i narrativës së Gjykatës Kushtetuese është qasje më e vështirë për shqiptarët sesa guximi i betejës mes tyre. Është e patolerueshme që lufta brenda llojit të jetë flamuri kryesor i luftës së vërtetë në këtë moment të vështirë kombëtar!
Kush do të dëshironte të jetonte në një vend ku minimi i shtetit ligjor dhe kthimi i Gjykatës Kushtetuese nga feneri i drejtësisë dhe paanshmërisë, në një armë politike të ndjehet si një kthesë e komplotit në një show politik? Që Gjykata të funksionojë në mënyrë efektive përvec që duhet të veprojë në mënyrë të paanshme, duke respektuar jo vetëm shkronjën e ligjit, por edhe frymën e tij. Kur vetë organi i ngarkuar me interpretimin e Kushtetutës sonë dhe mbrojtjen e të drejtave të të gjithë qytetarëve shfaq shenja anësie, mospërputhjeje apo neglizhenca në zbatimin e ligjit, si mund të besojmë se do të japë një vendim të drejtë për çështjen thelbësore të ligjit. Si mund të lejojmë që një institucion që nuk respekton përgjegjësitë e tij ligjore dhe nuk i përmbahet standardeve më të larta të integritetit juridik, të përcaktojë fatin e të drejtave tona?!
Një institucion që është vetë nën vëzhgim të vazhdueshëm për dështimin e ndjekjes të vetë ligjit që synohet të respektojë. Sa “rol i përshtatshëm”! Realisht është një gjykatë që duhet të jetë mbi qortim, e bashkë me të edhe të përzgjedhuri aty dhe ata që i kanë emëruar të njejtit. Emërim i figurave që përputhen më shumë me axhendat politike sesa me parimet themelore të drejtësisë, drejtësisë dhe shtetit të së drejtës flet shumë për gjendjen aktuale të gjyqësorit tonë.
Garancia kushtetuese e gjuhës shqipe nuk është koncesion apo privilegj – është njohje e realitetit të shoqërisë sonë shumëkulturore dhe shumëgjuhëshe. Ligji i kontestuar, me gjithë shkëlqimin e tij, jep të drejtën që gjuha shqipe të jetë gjuhë zyrtare e shtetit. E pse duhet një urtësi kaq e qartë të jetë kaq e zhytur në dilema e pretendime.
Garancia e gjuhës shqipe si gjuhë zyrtare shihet si një kërcënim për unitetin kombëtar maqedonas duke harruar që shqiptarët përbëjnë një pjesë të konsiderueshme të popullsisë që jeton këtu dhe gjuha e shqipe nuk është vetëm një mjet komunikimi – ajo është një enë e historisë, traditave dhe ndjenjës së përkatësisë së cdo shqiptari. Njohja e shqipes nuk është kërcënim për identitetin maqedonas, është një njohje e natyrshme dhe e domosdoshme e pluralizmit që përcakton vendin tonë.
Si përfundim i kësaj, Kushtetuta duhet të na garanton këtë shqetësim të vogël të dygjuhësisë, në mënyrë që të ndihemi vërtetë se i përkasim një shteti demokratik!
