Gazetari Mark Simoni i ftuar në “Shqip show” nga Rudina Xhunga, në Dritare Tv, ka rrëfyer përvojën 52-ditore të tij me Covid-19. Ai nuk ka lënë pa përmendur punën e mjekëve, të cilët sipas tij ishin në gatishmëri. Ndërsa është pyetur nëse e kishte telefonin gjatë kohës që ishte në spital, ai e ka pohuar një gjë të tillë.
Mark Simoni:Kur kam shkuar në spital, kam patur nevojë për 45 litra oksigjen, unë po rrija në shtëpi me 5 litra. Pra kisha humbur 4 ditë kohë. A ka spitali mëkatet e veta? Mund të ketë. Borgesi thotë” Unë u verbova,sepse pa dashje në parajsë mund të ketë hyrë një njeri fshehtas”. Edhe në spitale mund të ketë hyrë një Tire, por këto ashtu si nuk e ndriçojnë shëndetësinë, as nuk e errësojnë.
Mark Simoni:Në një tërësi të madhe, jo vetëm në mjekësi, por në të gjitha fushat, kanë të këqijtë e vet, neglizhentët e vet. Kjo është taksative. Unë flas për një realitet të cilin e kam jetuar, e kam gjykuar, e kam, shijuar dhe kam marrë rezultatet e punës së tyre(mjekëve). Për shembull unë kam një mjek, Arben Tanka, të flas me konsideratën më të lartë për të, një mjek që çdo çast ishte në gatishmëri, në front në, në konsultim, ishte një njeri shumë i dashur, njeri shumë pasionant, njeri që e do mjekësinë, njeri që i donte dhe respektonte pacientët. Alma Teferiçi, e mrekullueshme, ajo kishte një bisedë lakonike, mundohej të ta lehtësonte sëmundjen. Pra, këta mjekë luajnë të gjitha realitetet. Aty ku mungon ilaçi, ka fjalën, aty ku mungon batanija, kanë kujdesin.
Rudina Xhunga: Pse, mungonin?
Mark Simoni: Jo,absolutisht, brenda kushteve shqiptare, ne kemi parë dhe jashtë, realitete të tjera, kemi parë infrastrukturë, logjistikë, ndoshta shumë më të mirë, por në realitetin tonë, për aq sa i duhet një të sëmuri, ne e kishim. Kujdesi i infermiereve, një herë po ti bije ziles, vinin menjëherë te koka. Mjekësia është një hambar i madh, ku ka nga të gjitha.
Rudina Xhunga: Domethënë ti hyn te ata që thua shpëtova se isha në spital?
Mark Simoni: Jo, gjithmonë Zoti. Unë nuk jam praktikant, por jam njeri si gjithë njerëzit e botës që nuk e përjashtoj Zotin. Por, Zoti është një gjë, që është çdo gjë por brenda zotit janë edhe mjekët, edhe mjekësia, edhe shëndetësia, edhe ilaçet, edhe familja ime, që më kanë qëndruar te koka në kuptimin e komunikimit, se aty nuk kishte mundësi ti takoje, miqtë e mi të letërsisisë, vetëm mesazhe në tel, që flasin jo po nk kishim telefon.
Rudina Xhunga: Telefonat lejoheshin?
Mark Simoni: Absolutisht po, telefonin e mbaja te tavolina, kam bërë shkrimet. Këto pastaj më duken negativizma të vogla.
Rudina Xhunga: 52 ditë pse ishe? Pati dhe komplikacione të tjera?
Mark Simoni: Një periudhë kam patur temperaturë, dhe ndoshta 28 kanë qenë dhe mjekët pak në dilema me shëndetin tim.
Rudina Xhunga: Ti e dije që ata kishin frikë për jetën tënde?
Mark Simoni: Jo, nuk i perceptoja shumë. Sepse kur je gjallë, siç thotë Markezi” Njeriu nuk e takon asnjëherë vdekjen,se kur është njeriu, nuk është vdekja, dhe kur vjen vdekja, nuk është njeriu. Pra nuk e di a je, ti mund të jesh, por nuk e percepton sepse nuk ke mjetet e mjaftueshme, nuk e njeh si eksperiencë, dhe nuk e di se ke qenë në vdekje, si të thuash.
Rudina Xhunga: Kishe njerëz që i pe gjallë në mëngjes, ndërkohë që në darkë vdiqën?
Mark Simoni: Absolutisht po. Ishte shokuese, shumë tronditëse,të dhimbseshin. Unë jam natyrë e ndjeshme. Por nuk isha i zoti të jepja ndihmë, që ndihma ime do të ishte kot por angazhohesha shpirtërisht.
