Gazeta italiane: Protestat në Shqipëri shndërrohen në antisemitizëm. Hebrenjtë dhe izraelitët në shënjestër

Nga Enrico Cerchione, Il Riformista

Mijëra njerëz kanë dalë në rrugët e Tiranës dhe Vlorës për ditë të tëra, duke mbajtur flamingo rozë të fryrë, jo për folklor. Është “Revolucioni i Flamingove”, emri që protestuesit i kanë dhënë protestës kundër mega-resortit luksoz që Jared Kushner, dhëndri i Donald Trump, planifikon të ndërtojë me kompaninë e tij Affinity Partners në zonën e mbrojtur Nartë-Zvërnec, përballë ishullit të pabanuar të Sasenos. Kjo zonë është një nga ekosistemet e fundit bregdetare të paprekura në Mesdhe dhe është shtëpia e kolonive të flamingove, fokave murg, breshkave të detit dhe mbi 200 llojeve të zogjve shtegtarë. Një reformë e vitit 2024 e ka bërë të mundur zhvillimin e turizmit edhe në zonat e mbrojtura, dhe qeveria e Edi Ramës i ka dhënë dritën jeshile projektit miliarda dollarësh, duke e reklamuar atë si një mundësi për zhvillim ekonomik. Protestat u ngritën për arsye mjedisore dhe të sovranitetit territorial; Ato janë spontane, kryesisht të bazuara në të rinj dhe të vetëorganizuara. Ato kanë çuar tashmë në përleshje me policinë dhe momente tensioni të lartë.

Deri më tani, gjithçka është e kuptueshme: mbrojtja e trashëgimisë natyrore nga një “eko-përbindësh” është një e drejtë demokratike. Por ditët e fundit, lëvizja është ndërthurur me një ngjarje tjetër: ndeshjen miqësore të futbollit Shqipëri-Izrael më 3 qershor në Tiranë, e cila përfundoi 0-1 për vizitorët me një gol nga Oscar Gloukh. Ndeshja u zhvillua në një stadium të blinduar rëndë. Disa tifozë shqiptarë fishkëllyen himnin izraelit. Pas golit, Gloukh festoi në një mënyrë provokuese (duke drejtuar gishtin në gojë drejt turmës). Një përleshje shpërtheu në fushë, me mbrojtësin shqiptar Elseid Hysaj që u përfshi në kontakt të hapur fizik me lojtarin izraelit. Në fund, u hodhën objekte nga tribunat. Disa nga protestuesit mbanin flamuj palestinezë. Zemërimi për vendpushimin është bashkuar me ato përreth Gazës dhe Libanit, trendi aktual. Gjesti i Hysajt shpërtheu në një ovacion të vërtetë në mediat sociale, të mbushur me fyerjet e zakonshme antisemite me të cilat jemi mësuar prej kohësh. Gazetarët, shkrimtarët dhe komentatorët e televizionit e bëjnë këtë; e lëre më tifozët, të cilët janë gjithmonë në kërkim të epiteteve të pafat. Sepse, për këta analfabetë të aftë në tastierë, ekipi izraelit i futbollit përfaqëson qeverinë izraelite, popullin hebre në tërësi, dhe madje edhe Jared Kushner, një qytetar amerikan me origjinë hebraike që ndjek interesat e tij.

Një lidhje automatike me “hebrenjtë” si një kategori kolektive. Hebrenjtë e botës numërojnë 15 milionë (një pakicë e vërtetë) me pikëpamje politike shumë të ndryshme: ka izraelitë të djathtë dhe të majtë, hebrenj amerikanë, hebrenj evropianë, sekularistë, figura fetare dhe kritikë të ashpër të politikave të qeverisë së tyre. T’i bësh ata një bllok të vetëm përgjegjës për veprimet e një ekzekutivi të vetëm ose sipërmarrësi individual do të thotë ringjallja e stereotipit të “fajit kolektiv”, një nga përbërësit më të rrezikshëm të antisemitizmit modern. “Revolucioni Flamingo” buron nga një kauzë e drejtë: mbrojtja e një ekosistemi të brishtë kundër një projekti ndërtimi të planifikuar. Nëse lejon veten të kontaminohet nga përgjithësime të pajustifikuara ose tendenca antisemite, humbet forcën morale dhe politike. Shqipëria, një vend kandidat për anëtarësim në Bashkimin Evropian, ka çdo interes të demonstrojë se mund të menaxhojë protestat në mënyrë paqësore, të mbrojë mjedisin dhe të tërheqë investime transparente dhe të qëndrueshme, pa u dorëzuar as ndaj populizmit të brendshëm dhe as ndaj reflekseve të vjetra.

Por dallimi është i qartë dhe duhet të ruhet me rigorozitet: mund të kundërshtosh me vendosmëri zgjedhjet e një qeverie pa u urryer një popull. Mund të protestosh kundër një projekti pasurie të paluajtshme pa e bërë një sipërmarrës simbol të një komuniteti të tërë. Në një Mesdhe dhe një Evropë gjithnjë e më të përçarë nga tensionet e identitetit dhe gjeopolitikës, episode të tilla janë një provë, një provë që ka dhënë rezultate të zymta për vite me radhë. Qartësia konceptuale nuk është një imitim intelektual: është kërkesa minimale që një protestë mjedisore të mbetet vetëm kaq dhe të mos shndërrohet në diçka tjetër. Flamingot e Nartës meritojnë të mbrohen. Rrugët shqiptare meritojnë të dëgjohen, por pa u njollosur me tiparet më të turpshme antisemite që përfundojnë duke minuar pikërisht kauzat që ato kërkojnë të mbështesin.