Para se kolegu Patrik Sadikaj të atashohej si specialist PR në zyrën e shtypit të Partisë Demokratike, shumë pak e kanë ditur se ai është një demokrat i angazhuar.

Ai ka qenë një reporter i njohur i mediave shqiptare, e më pas edhe editor i drejtues, ku nuk ka pasur shumë rëndësi qëndrimi apo militimi politik, pasi ka qenë korrekt në punën e reporterit.

Atashimi i gazetarëve profesionistë në parti politike apo edhe në institucioni, nuk i bën aspak dëm, madje përkundrazi i jep avantazhe këtyre organeve. Pasi gazetarët i japin veendeve të punës së tyre, diapazonin pozitiv të raportimit; komunikimin, marrëdhënien, transparencën, pra rregullat që kanë shoqëruar punën e tyre.

Ndodh shpesh, madje shumë shpesh, që gazetarë e reporterë nuk qëndrojnë shumë gjatë në punëra zyrtare, pasi nuk i përshtaten. Gazetari nuk është mësuar në zgjedhë, nën urdhëra, në padrejtësi e intriga. Megjithatë, kur një gazetar largohet nga një strukturë mediatike, është minus për publikun, për transparencën.

Pse e hoqën Patrik Sadikajn nga zyra e shtypit e PD-së? Kush është Florjana Garo që ta marrë këtë vendim, kur në karrierën e saj ka qenë vetëm një prezantuese moti, e vetëm në fund, ka shërbyer si zëdhënëse e Foltores?

Sipas të gjitha gjasave, jo vetëm që nuk ka përgatitur një njoftim për shtyp, por as nuk ka komunukuar asnjëherë me rrjetin e reporterëve që mbulonë PD-në apo me redaksitë e gazetave, televizioneve e portaleve.

E meqë ra fjala, ky rrjet reporterësh do të duhet të kishte reaguar për këtë vendim sektar ndaj kolegut të tyre. Mund të ishte secili në rolin e Patrik Sadikajt, që është larguar me një left në Whatsapp, prej një zyrtareje që e quan veten si të madhe, siç thotë Gjekmarkaj, “vetëm se ka rregulluar flokët e doktorit”.

Natyrisht që nuk është fare gjëmë e madhe. Madje Patriku ka përfituar më shumë që është liruar nga një angazhim ku më shumë i është nxirë jeta sesa ka përfituar. Ai vendi i anëtarit të Këshillit Kombëtar që i është dhënë, nuk është asgjë për një person që e konsideron veten me kontribute më të mëdha politike të dhëna në vite.

Por tek ne kontributet nuk kanë rëndësi, kanë lidhjet e klanet tribale. E kur këto lidhjet nuk i kanë shërbyer një tropojani si Patriku, por edhe shumë të tjerë, atëherë normalisht që nuk ja vlen të kontribuosh në një parti.

E megjithatë, e rëndë ishte mënyra sesi u komentua nga taborët e militantëve ky zhvillim në PD, e ku një pjesë e tyre ishte pjesë e gazetarëve, atëherë drama është më e madhe.

Duket se ambjenti publik shqiptar është kthyer në një xhungël të egër, ku egërsirat gjuajnë pa fre banorët normal të “Savanës” që nuk i bien kujt në qafë.

Megjithatë kjo prej kohësh është kuptuar dhe “viktimat” ruhen gjithnjë e më shumë që të mos bien pre e mishngrënësve, por fakt është që janë shtuar shumë hijenat, që ushqehen më keq se egërsirat me “mishin e dobët”. E realisht hijenat janë shtuar shumë në mesin tonë…

TemA