Nga Ermal Peçi
Rrënjët e asaj që po ndodh sot në Partinë Demokratike dhe në politikën shqiptare duhen kërkuar te viti 2021. Ishte ai moment kur përplasja e vërtetë brenda PD-së tregoi se partia kishte më pak politikanë nga sa pretendonte dhe shumë më tepër frikacakë, pazarxhinj e njerëz që ndryshonin fytyrën sipas interesit.
Përplasja brenda PD-së pati të paktën një të mirë: secili u shfaq me fytyrën e vet. Maskat ranë dhe u bë më e vështirë të fshiheshin pas jetëve politike të fabrikuara.
Partia u nda mes atyre që mbështetën vendimin e Lulzim Bashës ndaj Sali Berishës dhe atyre që mbështetën Berishën në betejën e tij kundër SPAK-ut dhe vendimit non grata të Shteteve të Bashkuara.
Por, mes këtyre dy grupimeve, u shfaqën edhe personazhet më të trishtueshëm të kësaj historie: njerëzit pa karakter, pragmatistët pa parime, pazarxhinjtë politikë dhe ata që menduan se mund të përfitonin si kërminjë, duke u ngjitur pas kujtdo që u dukej se kishte më shumë mundësi për t’u dhënë një karrige.
Këta janë frikacakët e politikës.
Prej kohësh, këta frikacakë kanë nisur sulmet ndaj Flamur Nokës, pasi ai u rizgjodh numri dy i Partisë Demokratike.
Në fakt, në atë grupim, Noka është ndër më të sinqertët. Jo sepse është domosdoshmërisht më i miri, por sepse e di rolin e vet. E di pozicionin e vet. E di se ku qëndron dhe kujt i bindet dhe në politikë e në jetë të dish vendin ku qëndron është shumë e rëndësishme.
Flamur Noka zbaton urdhrat e Sali Berishës. Kjo nuk është ndonjë sekret. Nuk ka pse të bëhet sikur ekziston një “mulizëm” në PD, sikur Noka është një qendër autonome pushteti që vendos vetë për gjithçka. Ai është pjesë e strukturës së Berishës dhe vepron në përputhje me vijën e tij politike.
Prandaj, kur sulmohet Noka për “mulizëm”, shpesh kemi të bëjmë me një hipokrizi të pastër. Ata që e sulmojnë nuk kanë guxim të sulmojnë Berishën dhe kjo është pjesa më qesharake e kësaj historie: njerëz që presin ndryshimin, por nuk kanë guximin të kërkojnë ndryshimin; njerëz që flasin për demokraci, por heshtin përballë liderit; njerëz që duan një të ardhme të re, por vazhdojnë të jetojnë politikisht në oborrin e së shkuarës.
Duket se premtimi i “kilometrit të fundit”, i përsëritur për vite me radhë në çdo studio televizive nga Sali Berisha dhe mbështetësit e tij më të zjarrtë, ka përfunduar në atë që sot mund të quhet Kështjella e tij e fundit.
Për vite me radhë, opozita e drejtuar nga Berisha ka jetuar me idenë se fitorja ishte gjithmonë pak më tej. Edhe kur zgjedhjet humbeshin, edhe kur protestat nuk prodhonin ndryshimin e premtuar, edhe kur opozita humbiste terren politik, përgjigjja ishte gjithmonë e njëjtë:
Sot, pas kaq shumë vitesh, ai kilometër duket se është shndërruar në një kështjellë. Një kështjellë ku Berisha vazhdon të qëndrojë, i rrethuar nga besnikët e tij, duke u përpjekur të bindë veten dhe të tjerët se beteja e madhe është ende përpara.
Kështjella e fundit e Berishës nuk është thjesht një vend politik. Është një mentalitet i ndërtuat për të jetuar në një kështjellë
Një kështjellë e cila cila duhet të shërbej për t’u mbrojtur nga SPAK-u.
Brenda saj qëndron Berisha, përballë dosjeve të drejtësisë, ndërsa pranë tij qëndrojnë njerëz si Flamur Noka, i cili gjithashtu është përballur me çështje të SPAK-ut dhe ndërsa kjo kështjellë fortifikohet kundër drejtësisë, ajo duket se është mbyllur edhe ndaj botës. Nuk është rastësi që në zyrën e Berishës nuk shkojnë më ambasadorët e huaj.
Kjo është Kështjella e fundit e Berishës: e rrethuar nga SPAK-u, e izoluar nga bota dhe e mbajtur në këmbë nga njerëz që ende besojnë se beteja e madhe është përpara.
Por kështjellat kanë një problem: kur mbyllen portat, askush nuk e di nëse janë ndërtuar për të mbajtur jashtë armiqtë apo për të mbajtur brenda ata që kanë mbetur.
Ndoshta, në fund, kjo kështjellë nuk do t’i mbrojë të gjithë por mund t’i zërë brenda.
