Nënë Tereza mbush këtë të hënë plot 12 vjet që nga dita kur Papa Gjon Pali i dytë e lumturoi atë në Vatikan, në vitin 2003. Anjeze Gonxhe Bojaxhiu e njohur për këdo mbarë në botë si Nënë Tereza, themeloi Urdhërin e Dashurisë në vitin e largët 1951 për tu shërbyer të varfërve dhe fëmijëve të Indisë në qytetin e Kalkutës e më gjerë.
Në Tereza po aq, falë përkushtimit dhe dashurisë së saj të pakushtëzuar për njerëzimin, u nderua edhe me çmimin Nobel për Paqen, në vitin 1979. Në fjalimin e saj në ceremoninë e marrjes së cmimit e gjithë bota mësoi se Nën Tereza ishte shqiptare.
“Kam lindur në Shkup, jam shkolluar në Londër, jetoj në Kalkutë dhe punoj për të gjithë njerëzit e varfër në Botë. Atdheu im është një vend i vogël me emrin Shqipëri”.
Vizitën e saj në Shqipëri, pas rënies së diktaturës, një rregjimi që nuk e lejoi Nënë Terezën të shkeltë në tokën e saj për vite me rradhë, e bëri në vitin 1991. Me ardhjen e saj ajo hapi edhe në Shqipëri shtëpinë e Vëllezërve Misionarë të Bamirësisë.
Deri më 1996, Nënë Tereza ishte duke punuar në 517 misione në më shumë se 100 vende. Gjatë viteve, Bamiresia e Misionareve të Nënë Terezës u zgjerua nga dymbëdhjetë në mijëra persona që u shërbejnë “me të varfërve nga të varfërit” në 450 qendra në mbarë botën.
Nënë Tereza ka lindur në Shkup me 26 gusht 1910 në një familje kosovare dhe kur ishte 18 vjeçe u bë kandidate e Motrave të Loretos, të cilët kryenin misione humanitare në Indi. Gonxhja ishte fëmija i tretë i Kolë Bojaxhiut (Nikollë Bojaxhiu) me origjinë nga Mirdita dhe e Drane Bojaxhiut (mbiemri i vajzërisë Barnaj) nga Novo Sella e Gjakovës.
19 nëntori, dita e lumturimit të Nënë Terezës festohet si ditë kombëtare në Shqipëri, po aq edhe një ditë mjaft e rëndësishme në Indi, toka ku Gonxhe Bojaxhi, përmes punës dhe sakrificës së saj e bëri atë një figurë botërore të paqes, dhe i dha emrin Nënë Tereza.
