Nga Ilir Demalia
Ngjarjet e ditëve të fundit në Departamentin Amerikan të Shtetit kanë sjellë një stuhi të vërtetash të hidhura, por edhe një dallgë dezinformatash, sidomos në Shqipëri. Në një veprim të paprecedentë, Sekretari i Shtetit në administratën Trump, Mark Rubio, shkarkoi rreth 1400 punonjës të këtij institucioni kritik të politikës së jashtme amerikane. Kjo ndodhi pa paralajmërim, në mënyrë të paprecedentë, dhe është cilësuar nga shumë analistë si një shenjë e qartë e politizimit agresiv dhe hakmarrës të diplomacisë amerikane nga një administratë që më shumë po imiton autokracitë sesa po ruan balancën tradicionale institucionale të SHBA-së.
Mes atyre që kishin dalë për t’u solidarizuar me kolegët e saj të prekur nga ky vendim ishte edhe Ambasadorja e njohur, Yuri Kim – një diplomate me përvojë dhe integritet, e cila për shqiptarët nuk është thjesht një emër, por një figurë që ka përfaqësuar fuqishëm vlerat e aleancës SHBA-Shqipëri, posaçërisht në luftën kundër korrupsionit dhe për forcimin e shtetit ligjor.
Por si u pasqyrua kjo ngjarje në mediat shqiptare?
Provinca mediatike dhe folklori politik
Në vend që të pasqyronin faktet – protestën, solidaritetin, dhe shqetësimin që solli ky vendim arbitrar në Washington – disa media shqiptare, me në krye portale si Syri.net dhe të ashtuquajtur “analistë” të djathtë, zgjodhën rrugën e spekulimit vulgar dhe të gëzimit provincial. U përhap me shpejtësi një lajm i rremë se Yuri Kim ishte shkarkuar. Në të vërtetë, ajo jo vetëm që nuk ishte shkarkuar, por po protestonte krah kolegëve të saj për vendimin absurd të Rubio-s.
Një histeri e papërmbajtur shpërtheu në rrjetet sociale dhe në ekranet opozitare: një triumfalizëm i rremë, i një kategorie njerëzish që ngatërrojnë dëshirën me realitetin, lajmin me dëshirën për lajm. U shtua edhe një figurë tjetër tragjikomike: një “ekspert” i vetëshpallur nga New York-u, i cili pretendon se ka lidhje të drejtpërdrejta me Rubio-n dhe që ushqen opinionin shqiptar me narrativa konspirative, të cilat s’do t’i botonte asnjë media serioze jashtë kufijve të vendit.
Një opozitë që feston mbi gënjeshtra
Kjo sjellje nuk është e rastësishme. Është pasqyrë e një mënyre mendimi ku çfarëdo që bie ndesh me interesin politik të momentit, duhet diskredituar, përçudnuar apo shpifur. Opozita shqiptare, përmes figurave të konsumuara dhe të paafta për të ndërtuar një alternativë të besueshme, nuk po bën më as përpjekje për të maskuar gëzimin e saj kur rrënohen institucionet. Edhe kur një diplomate si Yuri Kim ngrihet në mbrojtje të vlerave demokratike, ajo bëhet shënjestër e një sulmi të ulët, thjesht sepse ka qenë kritike ndaj korrupsionit të rrënjosur që opozita nuk ka arritur ta dënojë as me fjalë, e lëre më me vepra.
Nëse nesër Yuri Kim do të largohet nga Departamenti i Shtetit – siç ndodh natyrshëm në rrotacionet diplomatike – çfarë do të ndryshojë për opozitën shqiptare? A do të rritet besueshmëria e saj? A do të sjellë ky fakt më shumë mbështetje ndërkombëtare? Jo. Sepse problemi nuk është Yuri Kim. Problemi është mënyra si opozita reagon ndaj çdo simboli që i përkujton asaj dështimet dhe hipokrizinë.
Ajo që ndodhi në SHBA me shkarkimet në Departamentin e Shtetit është një këmbanë alarmi. Ajo tregon qartë se “Trump-izmi” nuk është thjesht një stil qeverisjeje; është një filozofi hakmarrjeje, një përpjekje për të shkatërruar institucionet që i qëndrojnë kundër pushtetit personal. Në këtë kontekst, solidariteti i Yuri Kim dhe qindra diplomatë të tjerë nuk është thjesht një akt proteste – është një qëndrim moral dhe institucional që vlen të merret si shembull.
Ndërkohë në Shqipëri, një pjesë e mediave dhe politikës, në vend që të mbështesin vlerat që përfaqësojnë njerëz si Yuri Kim, zgjedhin rrugën më të lehtë: baltën, trillimin dhe gënjeshtrën.
Ky nuk është thjesht degradim mediatik. Është një krizë morale.
