Nga Francesco Maria Del Vigo
Papa flet, flet e stërflet. Dhe thotë të ktheni faqen tjetër. Çfarë tjetër duhet të bënte? Është puna e tij. Edhe ai ka një parim. Edhe ai ka rregulla. Natyrisht ai mund ta lëshojë paksa litarin. Por është një monark absolut dhe si i tillë ka lirinë që të thotë çfarë të dojë.
Brenda shtetit të tij të mbrojtur. Në të cilin në fakt nuk ka hije refugjatësh dhe klandestinësh, pasi nëse do të ishte ndryshe rojet e tij zvicerane do t’i merrnin me shkelma në prapanicë. Papa flet, dhe si të gjithë njerëzit e tjerë normalë thotë dhe dokrra. Dhe sa! Sepse ky fiksim për emigrantët dhe kjo detyrë për t’i mirëpritur, një detyrë jo e tij, është shumë e ekzagjeruar.
Ai, siç thamë, bën punën e tij. Pastaj ndihmësit e tij si gjithë vartësit andej-këndej janë më katolikë se vetë Papa, këpusin sërish broçkulla. Por këto janë torturat e çdo shteti, ashtu si edhe Vatikani. Problemi jemi edhe një herë ne, që u kushtojmë vëmendje.
Që u rrisim vlerën fjalëve të tyre, që dhurojmë tituj gazetash dhe lajmesh me pallavrat e tyre. Dhe për më tepër nuk i detyrojmë as të paguajnë taksat. Në boshllëkun e politikës italiane kapim frikërat tona dhe ankthet në të paktat pika ku mundemi. Dhe Papa kështu, ndonëse në mënyrë jo të vullnetshme, mbush boshllëkun tonë politik.
Me dokrrat e tij të Botës së Tretë dhe derivatet e tij shoqërizuese. Përsëris, çfarë tjetër mund të thotë Papa? Mund të na sugjerojë ndoshta të refuzojmë emigrantët dhe t’i kthejmë mbrapsht? Padyshimqë jo! Ai zbut shpirtrat dhe administron një shtet. Që funksionon ndër të tjera në një mënyrë perfekte. Dhe për fat të keq nuk është shteti ynë. Nuk kujdeset për sigurinë e qytetit, të alarmeve shoqërore, të vendeve të punës apo prioriteteve të italianëve. Nuk është pjesë e kontratës së tij.
Por të dëgjosh ato që thotë dhe dhe t’i futësh në axhendën politike nuk është detyra jonë. Është Peshkopi i Romës, nuk është presidenti i Republikës. Aq më pak nuk mund të jetë konkurruesi i Salvinit. Kemi luftuar ndër shekuj për të patur një shtet laik dhe tani që e kemi, teorikisht, të mos mbytemi në një pikë ujë nga mendimet e lira të Papatit. Që kësaj radhe më shumë se kurrë bien erë hipokrizie. Le t’i lëmë të bien në boshllëk fjalët e tij. Dhe kur ai të na thotë që të kthejmë faqen tjetër si një katolik i mirë, ne duhet t’i kujtojmë që kemi vetëm dy faqe…
