Nga Thoma Gëllçi
E kam njohur Erion Braçen kur ishte shumë i ri. Është një nga ato kujtime që lidhen me një kohë të veçantë dhe me njerëz që e kanë nisur rrugën nga e para. E kam të fiksuar shumë qartë momentin kur ai hyri për herë të parë në zyrën time. Ishte koha kur unë isha kryeredaktor i gazetës “Zëri i Popullit”, në vitet e vështira të qeverisjes së Berishës, kur SHIK-u bënte policinë dhe policia shpesh sillej si bandë. Ishte një realitet i rëndë, me presion, me frikë dhe me shumë paqartësi.
Në atë atmosferë, një ditë, në zyrën time u shfaq një djalë i ri. Ishte i imët, trupvogël, me një pamje të thjeshtë, por me një lloj vendosmërie që dukej që në hyrje. Quhej Erion Braçe. Kishte ardhur me një shkrim në dorë për gazetën. Ia mora shkrimin dhe nisa ta lexoj. Sot nuk e mbaj mend përmbajtjen konkrete të atij shkrimi. Nuk më kujtohen fjalët, as tema. Por më ka mbetur shumë qartë ndjesia që më dha: një nerv i fortë, një qëndrim i prerë, një lloj guximi që dilte përtej trupit të tij të vogël.
Pas atij shkrimi të parë erdhi një i dytë. Pastaj një i tretë. Dhe kështu me radhë. Nuk ishte rastësi. Ishte këmbëngulje. Ishte dëshirë për të qenë pjesë e debatit dhe për të kontribuar. Në një moment, nuk ishte më ai që vinte me shkrime, por isha unë që i propozova të vinte dhe të fillonte punë në gazetë, nëse e dëshironte. Ai pranoi. Këtu nisi rruga e Erionit si gazetar. Dhe në mënyrë të natyrshme, kjo rrugë u kthye më pas në rrugën e tij si politikan, si parlamentar dhe si një nga figurat që ka mbajtur edhe poste të larta shtetërore.
Në të njëjtën kohë, aty nisi edhe miqësia jonë. Një miqësi që ka mbetur e njëjtë pavarësisht viteve që kanë kaluar, pavarësisht rrugëve të ndryshme që kemi bërë dhe pozicioneve që kemi mbajtur. Nuk është një miqësi e rastësishme. Është një marrëdhënie që ka kaluar nëpër kohë dhe nëpër situata të ndryshme dhe ka mbetur e pandryshuar në thelb.
Sepse edhe vetë Erioni ka mbetur i njëjti në thelb. Ai ka qenë dhe mbetet një djalë luftarak, i ndershëm, i gatshëm për sakrificë dhe shumë punëtor. Një njeri për të cilin interesi i përgjithshëm nuk është një slogan, por është pjesë e mënyrës së tij të të menduarit dhe të vepruarit. Ai nuk është nga ata që përshtaten sipas rrethanave për të qenë të qetë. Ai është nga ata që përfshihen, që reagojnë dhe që marrin përgjegjësi.
Sot, Erion Braçe përfaqëson një figurë të pjekur dhe të konsoliduar në politikën shqiptare. Ai mund të jetë fleksibël në mënyrën se si vepron, por është i palëkundur kur bëhet fjalë për të vërtetën. Nuk është një politikan që ndjek interesat e momentit apo retorikat e gatshme. Ai përpiqet të ndërtojë mendimin e tij mbi kontaktin e drejtpërdrejtë me njerëzit. Takon njerëz, dëgjon, diskuton dhe pastaj merr qëndrim. Kjo e bën qasjen e tij më konkrete dhe më të lidhur me realitetin.
Në këtë kuptim, ai është një punëtor i përditshëm i politikës. Nuk mjaftohet me deklarata. Përfshihet në çështje konkrete. Ka qenë i tillë në çdo detyrë që ka mbajtur, nga funksionet parlamentare deri te posti i zëvendëskryeministrit. Nuk ka qenë kurrë një figurë formale.
Deklarimi i tij se dëshiron të kandidojë për kryetar të Bashkisë së Tiranës ka hapur një debat që shkon përtej emrit të tij. Nuk është thjesht çështja nëse ai do të jetë apo jo kandidat. Është një debat për mënyrën se si merren vendimet në politikën shqiptare.
Ka zëra që thonë se ai nuk ka asnjë shans. Baton Haxhiu, për shembull, ka thënë se e admiron guximin e Braçes, por se ai nuk ka mundësi reale për të qenë kandidat. Sipas tij, vendimet merren në mënyrë të centralizuar, pa debat të brendshëm, dhe lista e njerëzve që janë në strukturat e partisë e bën të pamundur një kandidim të tillë.
Këto janë argumente që shumë i pranojnë si të vërteta. Por pikërisht këtu qëndron rëndësia e hapit që ka bërë Erion Braçe. Ai po sfidon këtë mënyrë të të bërit politikë. Ai po kërkon që vendimet të mos merren në heshtje dhe pa diskutim. Ai po kërkon që të ketë hapësirë për garë dhe për përfaqësim real.
Unë, që e njoh mirë si individ dhe si karakter, e di se kjo nuk është një lëvizje e rastësishme. Është pjesë e mënyrës së tij të të vepruarit. Dhe jam i bindur se shumë socialistë dhe shumë qytetarë të Tiranës presin pikërisht një figurë të tillë. Një figurë që nuk përfaqëson interesa të tjera, por vetëm interesin e qytetarëve.
Erion Braçe nuk është më ai djali i ri që hyri dikur në zyrën time me një shkrim në dorë. Ai është ende trupvogël, por sot mban mbi vete një përvojë të madhe dhe një histori të gjatë pune.
Askush nuk ka bërë më shumë opozitë brenda qeverisjes socialiste, si në nivel qendror ashtu edhe në atë lokal, se sa ai. Askush nuk ka ngritur më shpesh zërin për çështje konkrete.
Ai ka mbrojtur në mënyrë të vazhdueshme të drejtat e fermerëve. Ka kërkuar llogari nga ministrat e bujqësisë, edhe pse ata i përkisnin të njëjtit krah politik. Ka qenë i drejtpërdrejtë dhe i qartë në qëndrimet e tij. Në shumë raste, edhe opozita zyrtare nuk ka bërë aq sa ka bërë ai në ngritjen e problemeve dhe në propozimin e zgjidhjeve.
Edhe sot, me këtë hap që ka bërë, ai po i jep shtysë një diskutimi që mungon. Po kërkon të hapet një debat për përfaqësimin dhe për mënyrën se si zgjidhen kandidatët. Kjo është një kontribut që shkon përtej interesit personal.
Për mua, zgjedhja është e qartë. Unë e kam kandidatin tim. Dhe ai është Erion Braçe. Shpresoj që këtë mendim ta ndajnë edhe shumë të tjerë.
