Nga Endri Xhafo
Fjalimi i investiturës, miku im, NUK mund të jetë fjalim krahasues! Nuk mund të thuash në fjalimin e parë si qytetari i parë se nuk është bërë kjo e ajo dhe, siç edhe premtove ti në fushatë, tani ti do të bësh këtë e atë. Këtë mund ta bësh me më shumë zgjuarsi, me më shumë kopilllëk, duke evituar elementin krahasues dhe duke thënë vetëm ç’do të bësh ti, ti vetë! Po të ishe shprehur kështu, njerëzit do ta kuptonin vetvetiu se tërë ato që ti po numëroje, nuk janë bërë.
Në vend të kësaj ti zgjodhe të krahasohesh me parardhësin, që as mori fare pjesë në garë. Por, NUK të takon ty në fjalimin e investiturës që të bësh bilancin e parardhësit. Me vjen keq, miku im, se je edhe çun i zgjuar dhe përkushtimi nuk të mungon, por, një fjalim i tillë, vetëm gjithëpërfshirës nuk ishte! Sado që the se dera jote do të jetë e hapur për të tërë. Por nuk tingëlloi aspak e vërtetë. Sepse nuk t’i numërova dot sa herë iu referove fushatës në fjalën tënde, miku im, kaq shumë e përmende! E teprove! Mbase e kam unë gabim, por fushata iku, kaloi!
Ti i fitove zgjedhjet! NUK je më në fushatë! Ose, më saktë, tani fillon fushata tjetër, ajo e vënies në jetë të premtimeve të tua. Nëse do të të lënë, sigurisht… Por ky është muhabet tjetër. Reflektimin e pata me fjalimin tënd, miku im, që s’ishte siç e prisja. Prisja më shumë prej teje, më pak retorikë politike, më pak detaje, aspak fushatë, një shpalosje të programit në vija të trasha dhe një fjalë gjithëpërfshirëse.
Gjithsesi, do të gjykohesh nga veprat. Mezi po pres ti shoh. Suksese!
