Në Dubai është ndaluar deri në një urdhër të ri përdorimi i dronëve të vegjël dhe aeroplanëve shumë të lehtë, gjithçka që mund të duket si kërcënim nga Irani. Sipas raporteve të fundit, janë regjistruar 262 sulme me raketa balistike, tetë raketa cruise dhe mbi 1 470 dronë kamikazë.
Pasojat deri tani: 6 të vdekur dhe 122 të plagosur. Një nga rafineritë më të mëdha në botë, ajo e Ruwais në Abu Dhabi, është goditur.
Emiratet Arabe të Bashkuara (EAB), një konfederatë prej shtatë shtetesh të vogla, janë ndër synimet kryesore të forcave iraniane. Kjo është një hakmarrje pjesërisht e pritur, por që po shkon përtej çdo parashikimi, duke kërkuar një sistem mbrojtës që përdor pajisje perëndimore dhe ruse, ndoshta edhe izraelite (por që nuk janë ende operacionale). Sipas autoriteteve, këto sisteme funksionojnë me sukses dhe kapin shumë sulme, por nuk mund të ndalojnë të gjithë valën e sulmeve që vijon çdo ditë.
Historia midis këtij grupi monarkish dhe Iranit ka nisur keq që në fillim.
Në 1971-in, përpara se të krijoheshin Emiratet, ushtria e atëhershme e Shahut të Persisë okupoi tre ishuj strategjikë, Abu Musa, Grande dhe Piccola Tunb, që kontrollojnë Ngushticën e Hormuzit. Këto toka janë pretenduar nga të dy palët dhe mbeten një pikë konflikti që nuk është zgjidhur kurrë.
Një vit më parë, Teherani përsëriti se ishujt nuk janë negociueshëm, dhe rëndësia e tyre është rritur akoma më shumë me krizën e fundit. Ky konflikt është zgjeruar duke përfshirë çështje të tjera politike dhe strategjike.
Emiratet janë një aleat i çmuar i SHBA-ve dhe vendeve perëndimore. Amerikanët dhe francezët kanë baza dhe porte, shërbimet e inteligjencës bashkëpunojnë ngushtë dhe ndajnë informacione e vlerësime. Irani shihet me dyshim, sidomos nëse arrin të zhvillojë armë bërthamore. Frikën e përforcojnë edhe sulmet e fundit, që rrezikojnë jo vetëm qytetarët dhe miliona punëtorë të huaj, por edhe ekonominë globale, për shembull trafikun e fluturimeve në aeroportin e Dubait.
Pavarësisht konflikteve, ka pasur gjithmonë kontakte dhe përpjekje për ndërmjetësim.
Emiratet, si Bahreini, kanë hapur marrëdhënie me Izraelin, gjë që ka rritur mosmarrëveshjet me udhëheqësit iranianë. Abu Dhabi, nën drejtimin e Mohammed bin Zayed, ka krijuar lidhje me Tel Avivin edhe në Afrikën Lindore, sidomos në Somaliland, pranë Bab el-Mandeb, porta e madhe drejt Detit të Kuq.
Këto iniciativa janë pjesë e një strategjie që shtrihet deri në Libi dhe Sudan.
Për Teheranin, por edhe për princat e tjerë sunitë, veprimet e EAB janë parë si një “thikë pas shpine”, pasi favorizojnë projektin e ashtuquajtur të “Izraelit të Madh”.
Konfliktet u përforcuan edhe nga tragjedia në Gaza: Emiratet kanë qenë gjithmonë kundër Hamasit, kanë financuar klane të armatosura dhe kanë premtuar fonde për një fshat për refugjatë që nuk do të jetë nën kontrollin e Hamasit.
Rivalitetet janë zgjeruar edhe në luftën në Jemen. Emiratet fillimisht morën pjesë në aksionet kundër Houthi-ve filo-iranianë së bashku me arabët sauditë, dhe më pas sponsorizuan një komponent lokal, STC, që ka fituar pozicione strategjike në disa ishuj të Detit të Kuq.
Megjithatë, interesat ekonomike kanë afruar palët. Në Emirate jetojnë rreth 500 mijë iranianë, shumë prej të cilëve menaxhojnë kompani me lidhje direkte ose indirekte me Teheranin dhe forcën e Gardës Revolucionare.
Nga Dubai kalojnë qindra rrugë të ligjshme dhe të paligjshme të tregtisë dhe transportit të armëve, përfshirë mënyra për të shpëtuar nga sanksionet dhe embargot. Emiratet mund të ndërpresin këto rrugë, por kjo do të kishte gjithashtu kosto të lartë për ta.
