Nga Denis Dyrnjaja
Në vigjilje të mandatit të katërt të qeverisjes së tij, Edi Rama nuk është më thjesht një politikan që ushtron pushtet. Ai është kthyer në një figurë e cila përfaqëson jo vetëm pushtetin, por edhe artin e zotërimit të tij. Rama nuk duhet përfytyruar më si një piktor me telajo dhe bojë, duke punuar në një studio arti, por si artist i një skene politike ku gjithçka projektohet, ngjyroset dhe realizohet prej tij.
Në këta 10 vite të pushtetit kryeministror, Edi Rama ka ndërtuar një stil të veçantë të të qeverisurit, ushtron pushtet për të fituar vazhdimësinë e pushtetit. Është si një lloj arti superior. Në këtë dimension mandati i katërt, duket se nuk është më një sfidë për të provuar veten, por një teatër i personalizuar, ku ai është njëkohësisht autori, protagonisti dhe kritiku i vetes.
Kjo është arsyeja pse shpallja e qeverisë së re edhe pse ende në pritje, nuk përjetohet si një moment i rëndësishëm institucional, por si një ngjarje e paralajmëruar artistikisht, ku emrat kanë më pak rëndësi se ideja që Rama di gjithçka, Rama vendos gjithçka, Rama është gjithçka.
Ky personalizim i skajshëm i pushtetit është ngjyrimi më i fortë i këtij mandati të katërt. Për herë të parë që nga ardhja e pluralizmit, një lider politik ka arritur ta bëjë pushtetin një zgjatim të plotë të personalitetit të tij. Qeveria nuk është një ekip, është një reflektim i autoritetit dhe humorit politik të liderit. Ministrat nuk janë më përfaqësues të politikës apo ekspertizës, por zgjatime të vullnetit dhe imagjinatës së kryeministrit.
Atëherë pyetja në dimensionin filozofik të artit politik është; çfarë ndodh kur një artist “lyen” fytyrën me bojën e pushtetit? Ai nuk krijon më art për publikun, por shndërrohet vetë në vepër arti. Rama është tashmë një instalacion politik në lëvizje. Kështu duket se ai beson të paktën nga qasja publike. Por problemi me artin që bëhet pushtet, është se ai nuk përshtatet me kritikën, nuk pranon korrigjimin dhe as reflektimin. Sepse psh çdo kritikë ndaj qeverisjes merret si kritikë personale për tablonë e krijuar nga autori dhe çdo debat, si sulm ndaj autorit të veprës.
Në mandatin e katërt, Rama nuk ka më rivalë. Ka vetëm spektatorë, ku disa duartrokasin, disa largohen nga salla, ka edhe nga ata që shpresojnë ende që të ndizen dritat dhe të rifillojë një akt ndryshe. Por për sa kohë ai vetë pëlqen veten në pasqyrën e pushtetit, ndryshimi mbetet diçka e papërcaktuar dhe e pandryshuar, ndërsa shpesh në kënde apo prizme të ndryshme ngjan përzhyer ngjyrshëm me penel në tablonë e portreteve të ngrira ministrore edhe kur ato qeshin në mënyrë idioteske, apo kur rrinë seriozë në mënyrë habitore.
Pra tani kemi të bëjmë mirëfilli me artistin e pushtetit, që nuk lyen më mure, por realitete. Dhe tani gjithnjë e më shpesh, pas gjithë këtij spektakli vizual e verbal pa mbarim, pyetja themelore mbetet; A është ende Edi Rama një lider politik, apo tashmë ka mbetur mirëfilli një piktor me gjithë pushtetin ne dorë, një pushtet në portret të personalizuar? Dhe portreti është aq i madh, sa nuk ka vend për askënd tjetër brenda kornizës.
