Maher Abu Zaher, 43 vjeç, nga Rripi i Gazës, ka ndarë një rrëfim prekës për humbjen e vajzës së tij katërvjeçare, Razan, e cila ndërroi jetë nga kequshqyerja mëngjesin e 20 korrikut. Ai thotë se ishte pranë saj në momentet e fundit, i pafuqishëm për t’i dhënë qumësht apo edhe një copë bukë.
“Pse bota nuk na sheh? Pse nuk sheh Gazën? Ndihem fajtor, e urrej veten time,” u shpreh ai në një intervistë për gazetën italiane La Repubblica.
Abu Zaher kishte pesë fëmijë deri para pak ditësh. Razan ishte më e vogla. Ajo u shtrua në spital një muaj më parë, kur ishte tashmë në gjendje të rëndë fizike. Pavarësisht përpjekjeve, gjendja e saj u përkeqësua dita-ditës.
“Para luftës ishte një fëmijë i shëndetshëm, si gjithë të tjerët. Jetonim në fshatin Almoghraga, në pjesën qendrore të Gazës. Por, bombardimet izraelite nisën pikërisht atje dhe u detyruam të strehoheshim në një shkollë të UNRWA-s, në kampin e refugjatëve Nuseirat,” tregon ai. “Në një nga sulmet ajrore, Razan pësoi një krizë paniku. Dridhej nga frika, kishte dhimbje të forta. Që nga ai moment, shëndeti i saj filloi të bjerë.”
Në fillim, ajo trajtohej në Spitalin Al Aqsa, ku merrte ushqim dhe ilaçe. Por me përkeqësimin e situatës humanitare, ndihmat u ndërprenë dhe mjetet e kujdesit shëndetësor mungonin gjithnjë e më shumë.
“Ishte e pamundur të gjeje ushqim. Bëja ç’të mundja. Ditën qëndroja me të në spital, natën kthehesha te pjesa tjetër e familjes. Kur e kthenim në shkollë, trembej nga zhurmat e bombave. Në muajt e fundit, gjithçka u rrëzua. Izraeli mbylli kalimet kufitare dhe ndihmat ndaluan. Asgjë nuk hynte më në Gaza, as ushqim e as ilaçe.”
Maher thotë se për një kohë ndihmoheshin nga organizata humanitare palestineze dhe ndërkombëtare, por me kalimin e kohës edhe ato ndihma u ndërprenë.
“Nuk kisha as qumësht, as miell, as oriz. Asgjë. As edhe një pelenë. Gruaja ime e mbështillte Razan me letër higjienike derisa dhe ajo mbaroi. Më pas përdorëm copëra të vjetra që i lanim në ujin e baltosur dhe i ripërdornim.Tre muaj ferr.”
Ai rrëfen se djali i tij 15-vjeçar kishte shkuar fshehurazi në një qendër të Fondacionit Humanitar të Gazës, por ishte kthyer pa asgjë.
“E urdhërova të mos shkonte më. Është e rrezikshme. Njerëzit vijnë ndonjëherë me ndonjë kavanoz qumështi, japin nga një lugë për fëmijët e mi. Por, nuk mjafton.”
Në javën e fundit të jetës, edhe spitali ku Razan ishte shtruar nuk kishte më asgjë për ta ushqyer.
“Nuk ka fjalë që mund ta përshkruajnë atë që ndjeva. Para luftës isha kuzhinier, Tani jam një baba që pa vajzën e tij duke vdekur nga uria para syve.”
“E urrej veten. Nuk munda ta shpëtoj”, e mbyll rrëfimin e tij Maher Abu Zaher, duke i dhënë zë tragjedisë së heshtur të mijëra familjeve në Gaza që përballen çdo ditë me mungesën e ushqimit, ilaçeve dhe ndihmës së jashtme.
