Nga Simon Hadaj
Sali Berisha u pyet në konferencën e radhës për një nga çështjet e diskutuara së fundmi lidhur me projektin e investimit në ishullin e Sazanit nga dhëndri dhe vajza e presidentit të SHBA, Donald Trump. Përgjigjja e tij ishte tipike e një njeriu që ka frikë të përgjigjet, edhe pse e di shumë mirë atë që ka ndodhur.
“Nuk kam asnjë informacion” u shpreh ai që më shumë se sa me informacione në jetën e tij politike ka funksionuar me shpifje dhe aludime.
Në vend që të jepte një përgjigje të qartë, Berisha u përpoq ta arsyetonte “padijen” e tij duke kujtuar se shteti shqiptar ka ligje që lejojnë dhënien e tokave në përdorim për një afat të caktuar. Një shpjegim i justifikues për qeverinë, pa gjuhën e ashpër dhe pa akuzat e zakonshme që e karakterizojnë kur bëhet fjalë për kundërshtarët e tij.
Dhe pikërisht këtu del në pah paradoksi politik i Sali Berishës, i cili, nga një njeri që “di” gjithçka, papritur nuk paska dëgjuar gjë për një investim që ka bërë xhiron e mediave kombëtare e ndërkombëtare. Që nuk paska “rastisur” të informohet për një projekt ku përfshihen emrat e njohur të familjes Trump.
Hipokrizia është aq e dukshme, sa nuk ka nevojë për shumë koment.
Mjafton të imagjinosh për një çast se si do të reagonte Berisha nëse ishulli i Sazanit do t’i jepej një investitori tjetër, pa lidhje me të fortët globalë apo me emra që ai nuk guxon t’i prekë. Sulmet do të ishin të pamëshirshme, akuzat të pakufizuara, linçimi publik i garantuar.
Por kur në lojë janë ata që ai ‘respekton’, frikësohet apo kërkon t’u shërbejë, Berisha i “informuar për gjithçka” papritur bëhet Berisha i paditur. I fortë me të dobëtit, servil dhe lëpirës me të fortët – një manual i qartë për të kuptuar sesi ka funksionuar dhe funksionon ende politika e tij.
