Nga Ben Andoni
Lulzim Basha, kreu i ri de jure i opozitës në këto 70 ditë ka përsëritur vetëm një gjë, të cilën nuk e ka negociuar në asnjë moment deri më tani: Krijimi i qeverisë teknike, pa Ramën kryeministër. Kuptohet se me kalimin e ditëve toni i është zbutur disi dhe kur kryeministri pranoi të ulej “pa” kushte në bisedime, pohoi se madje edhe qeverinë teknike le ta drejtonin ata!!!
Ata janë PS-ja, kurse anasjelltas është PD-ja sepse politika shqiptare ashtu si edhe ajo para, që lidhet me komunizmin, fliste vetëm me dy përemrat vetorë në shumës: Ne dhe Ata.
Që pas humbjes së paralajmëruar në Zgjedhjet Lokale, Partia Demokratike pretendoi një periudhë katarsisi. Në fakt analiza e zgjedhjeve të mëdha dhe të atyre lokale nuk është bërë sot e kësaj dite. Dhe, nuk ka kohë të bëhet, sepse jemi në prag të zgjedhjeve të tjera. Veçse sikur një e dhjeta e gjithë kësaj energjie të shkonte për analiza të qarta dhe për vendosjen e gishtit në plagë, atëherë PD-ja nuk do të rrëshqiste në këtë gjendje ku gjendet sot. Ku anëtarësia nuk merr përgjigje për çështje themelore, demokracia e brëndshme nuk funksionon, sepse nuk mblidhen forumet dhe për çdo gjë vendoset nga lart. Të mjaftojnë këto elemente të kuptosh se PD-ja dhe PS-ja kanë shumë gjëra të përbashkëta, prej mënyrës sesi sillen me anëtarësinë.
Vetëm se vuajtja e sotme e PD-së është e një pjese të madhe të publikut shqiptar, pasi po bjerret forca që inincoi ndryshimet por edhe që është parë gjithnjë si ndarja me regjimin e shkuar. Kjo nuk lidhet thjesht sot me ngecjen e pakuptim në çadër, por edhe alternativat ndryshe dhe mbi të gjitha mungesën e besimit.
Vetë PD-ja është e mbarsur me probleme të demokracisë së brendshme. Ende tre qytetet më të mëdha, që mbledhin pjesën më vitale të komunitetit që përkrah PD-në, s’kanë kryetar të tyre, përveç atyre të deleguar që rrinë në Tiranë. Anipse Tirana, Shkodra dhe Durrësi meritojnë shumë më tepër sesa retorika e lodhshme të Lulzim Bashës.
Për më shumë akoma, Këshilli Kombëtar, që duhej të vendoste edhe për hapat e protestës, është mbledhur për herë të fundit në fillim të vitit të shkuar dhe sot të gjithë e shikojnë thjeshtë si një strukturë honorifike sesa fytyrën e vërtetë që konsiderohet si forumi më i lartë i PD-së. Basha e tejkaloi dhe Sali Berishën, liderin e vërtetë të PD-së, kur edhe një pjesë të krerëve i ka zgjedhur pa mbledhur forumet.
Është e lehtë ta gjykosh sot PD-në nga produkti i saj. Të rinjtë luftarakë të saj ende nuk bëjnë dot statura politike prej përballjes me grupin e vjetër që mezi vjen në çadër, e që vazhdon e qesëndis PD-në. Nga ana tjetër, hapja e pretenduar e dyerve prej Bashës, premtimi i tij i dokohëve para nuk solli dot prurje cilësore, sepse hija e PD-së mbetet e njëjta dhe atë sundon ende statura e paprekur e zotit Berisha.
Mu tek ai drejtohej dërgata e PD-së pas bisedave me emisarët evropianë, në vend që të drejtohej në strukturat e partisë, që duhej të gjykonin realisht për hapat e mëtejshëm. Kjo e ka bërë Bashën që të mos shihet më si drejtuesi që mund ta çojë para PD-në, por në këtë mënyrë dhe i përdorur keq.
PD-ja ruante avantazhin më të madh në vitin 1992 që jo vetëm ta bënte ndryshimin radikal të politikës sonë, por falë mikpritjes dhe adhurimit popullor të sillte erën e një politike të re. Në fakt, kryesimi i stërgjatë dhe asfare demokratik nga ana e Berishës, sidomos pas viteve ‘00, sanksionoi thjesht luftën për përjetësimin e pushtetit të Berishës dhe shmangu shumë nga themeluesit e vërtetë, që sot nuk gjenden më në strukturat e PD-së. Bashkë me këtë humbi dhe fryma e vërtetë që prisnin njerëzit prej saj.
Në vend të vizionit të qartë, në të gjithë këto ditë të fundit proteste, PD-ja na ka shpalosur kredo morale false, për të cilat Basha që po mban flamurin e ndryshimit dhe vetë po të ishte më i natyrshëm, do t’i kuptonte se janë të tepërta për një popull, që është i mbushur me probleme dhe që pret një alternativë më të besueshme dhe mbi të gjitha më të prekshme.
Sot, Basha është i lodhshëm por më shumë se kaq stresues pasi nuk ngjall shpresë. Këtë e ndjen nga retorika lodhëse dhe përsëritja e gjërave të stërthëna, që mbarojnë me kumtime mesianike, ku Zoti përdoret rëndom. Dhe, publiku po lodhet ende e më shumë prej retorikës sfilitëse të kryeministrit Rama, mjeshtër i propagandës.
Me pak fjalë, në stadin që ndodhet PD-ja, kur nuk çoi para asnjë kauzë për tetë vjet në pushtet, që fillon nga ajo e pronave ku zhgënjeu për problemin jetik kombëtar, të përndjekurit, hapjen e dosjeve të spiunëve, drejtësinë, tregon se PD-ja e këtyre 27 viteve e mbylli misionin.
Ajo që kërkohet realisht është rithemelimi i një partie të re me njerëzit që do përfaqësojnë vizion të Shqipërisë së re; me një kryetar real, i cili të jetë vetja; me struktura demokratike të brendshme dhe një ideologji, që të shprehë interesat e PD-istëve, që për hir të së vërtetës i ka lodhur megalomania e kryeministrit dhe euforia qesharake e shumë njerëzve të tij, që rrinë thjesht në hijen e Ramës. Ashtu, si është thënë dhe më parë, fatkeqësisht duhet ende shumë punë sepse duhen njerëz të rinj, kurse ata që janë nën hijen e PD-së, nuk e përmbushin dot këtë mision vërtetë të vështirë.
PD-ja ka nevojë të riorganizohet fillimisht në strukturat e saj demokratike, pasi prej saj do mund të vij ai ndryshim i nevojshëm që presin shqiptarët nga shteti i tyre. PD-ja e Basha-Berishës nuk e bën dot, sepse mbledh interesat e pak vetave, teksa do të shfrytëzoj interesat e të gjithëve. Sa më shpejt ta kuptojnë te PD-ja, aq më mirë është për të ulur këtë arrogancë të ekzekutivit socialist dhe për të rivendosur këtë parti në vendin që e meriton. (Gazeta shqiptare)
