Nga Skënder Minxhozi/
Duket se ka një insistim të tejzgjatur të Presidentit Ilir Meta, për të mos dhënë plotfuqinë për grupin e negociatorëve të Marrëveshjes detare me Greqinë. Në një letër të imtësishme, kreu i shtetit parashtronte ndaj ministrit të jashtëm Bushati një listë kërkesash të cilat do të mjaftonin për ta shtyrë në kalendat greke marrëveshjen shqiptaro-greke.
Përtej lojës së fjalëve, Ilir Meta ka kërkuar nga Ditmir Bushati një tog me dosje dhe harta, të cilat do t’i kishte zili edhe një ekspert hartash. E gjitha kjo për t’i dhënë edhe më tej kohë vetes, në luftën e nervave me qeverinë, e cila gjithashtu vijon të mbetet në komunikimin kryesisht shkresor me Presidentin. Megjithëse mësuam se paska pasur tre takime të ministrit Bushati me presidentin (të gjitha me kërkesën e ministrit, jo të presidentit, i cili pretendon se është ende i paqartë)!
Presidenti ka kërkuar grup ndërministror, strategji qeveritare për negociatat, ka kërkuar të shohë marrëveshjet detare me Italinë dhe marrëveshjen e rrëzuar Berisha-Karamanlis. Lista e presidentit për ministrin duket si puna e asaj shprehjes “shto ujë e shto miell”, ndërkohë që dy krerët më të lartë të shtetit vazhdojnë të mos takohen mes tyre për t’i sheshuar problemet që kanë me njëri-tjetrin. Sepse, që të jemi të sinqertë për një moment, në këtë mes nuk ka veçse një ego të madhe sa mali i Dajtit, e të dy personave, si dhe shumë dëshirë për protagonizëm. Të ishte për Detin, zoti Meta mund të kishte bërë një të dhjetën e obstruksionizmit në vitin 2009, kur qeveria e kohës firmoste marrëveshjen që do të rrëzohej më pas nga Gjykata Kushtetuese dhe ai ishte kryetar i një partie parlamentare që përgatitej të bënte aleancë me PD pak muaj më pas.
Megjithë këtë insistim për ta mbajtur peng plotfuqinë e negociatorëve, politikisht Presidenti Meta duket se ka zgjidhur vetëm pjesën “shqiptare” të problemit që ka, kur flitet për marrëveshjen detare. Dhe pjesa “shqiptare” është ndoshta më e lehta që ai ka për të zgjidhur. Për hir të Ramës, Ilir Meta nuk e jep as vitin tjetër plotfuqinë për të negociuar një marrëveshje të re detare me palën greke, si pjesë të një pakete më të gjerë akordesh me Athinën zyrtare. Meta do të dëshëronte çdo gjë në këtë botë, përveçse ta shihte Ramën me kurorën e dafinave në qafë, si personi që shkriu akullin me Greqinë. Dhe kush?! Pikërisht ai që ngriu marrëdhëniet mes dy vendeve me retorikën e tij të skajshme proçame, ndërkohë që ai, Ilir Meta, kryetar i Kuvendit, shkonte në Athinë për të shtrënguar duart me kryeministrin Cipras.
Dhe këtu dalim tek pjesa “greke” e problemit që ka presidenti ynë në raport me bisedimet me fqinjin jugor. Nëse për Ramën ai do të kishte dashur të investohej për të provokuar dështim dhe bllokim të gjithçkaje në tryezën me grekët, gjërat janë krejt të ndryshme kur flitet për qeverinë Cipras.
Është pikërisht imazhi i Metës si njeri i dialogut dhe i hapjes me fqinjët jugorë apo veriorë, që e bën atë të thyeshëm në përballjen aktuale me qeverinë Rama. Deklarata e Kotzias se “pritet qëndrimi i presidentit të Shqipërisë”, është një këmbanë alarmi për kreun e shtetit shqiptar, i cili e ka vetëdijen e plotë se nuk mund të mbajë pafundësisht mbi vete koston e të qenit personi bllokues i një dosje të trashë kompromisi me grekët. Ky është problemi i vërtetë që ka sot Ilir Meta dhe që nuk zgjidhet me asnjë letër apo listë kërkesash për Ditmir Bushatin.
