Nga Lorenc Vangjeli
Plot 17 vjet më pas Kosova është Republikë dhe një shtet i ri në hartën evropiane prej gati dhjetë vjetësh. Me një demokraci ende të brishtë dhe hibride. Me tension social dhe politik të hershëm tashmë, por me zgjedhje që mbahen rregullisht. Dhe duke nisur nga e marta e mbarë dhe e parë e këtij maji, është dhe në UEFA. Një lajm politik me fanelë sportive. Një cak i paimagjinueshëm në dinamikën e lëvizjes dhe faktorizimit të shqiptarëve në cilindo shtet të rajonit dhe ne vetë rajonin e trazuar të Ballkanit.
Në harkun e 17 viteve në Prishtinë, por dhe kudo që jetojnë shqiptarë kanë ndodhur të gjitha. Eshtë shpresuar shumë dhe janë zhgënjyer shumë. Ka pasur korrupsion, shtet të zënë për fyti nga krimi apo interesa kriminale, shtetas që ikin nga sytë këmbët drejt Perëndimit, politikë zhgënjyese që flet shqip e kështu me rradhë. Njëlloj sikur shqiptarët të jenë të mallkuar në mungesën e aftësisë së tyre për t’u vetëqeverisur ndershëm e drejt dhe për të ndërtuar demokraci funksionale. Pesimistët mund të furnizohen çdo ditë me shembuj dështimesh dhe optimistët të ngjajnë të rrallë si pinguinë shkretëtire në këtë skaj të Ballkanit.
Në fakt është ndryshe. Individë apo dhe qeverisje mund të pengojnë progresin në rastin më të keq ose nuk mund ta nxisin atë, në rastin më të mirë të një qeverisjeje të keqe, kudo qoftë ajo. Por në thelb dhe në plan afatgjatë, kjo ka pak rëndësi. Në të gjitha rrethanat çfarë bie si shi, herët a vonë do të përfundojë në det. Dhe fati i shqiptarëve ky është. Sado i shkumëzuar dhe i trazuar të duket, do të qetësohet dhe do të hyjë në rrjedha normale. Mirë a keq si në demokracitë perëndimore. Pavarësisht kohës së humbur, fateve të deformuara dhe të dëmtuara njerëzore, fati i bastit dihet. Popujt janë të përhershëm dhe jetojnë shumë më gjatë se qeverisjet e tyre. Kosova sapo e dha këtë shembull. Bastin, herët a vonë, e fitojnë gjithmonë optimistët. Sepse gota është gjysëm plot.
