Pa shumë pyetje, Dubai ka shërbyer për vite me radhë si qendër financiare për industrinë e naftës iraniane dhe oligarkët rusë të sanksionuar. Sot, ndërsa gjendet nën kërcënimin e dronëve të Teheranit të udhëhequr nga inteligjenca e Moskës, emirati nuk mund të ndryshojë kurs. Bankat e Dubait ofrojnë depozitime pa frikë nga sekuestrimi apo sanksionet, duke bërë që qyteti të mbetet një “katedralë në shkretëtirë” për kapitalet e paqarta.
Paradoksi i pesë javëve të para të luftës është se flukset e petrodollarëve ose petroyuanëve nga Teherani mund të rriten. Bankat në Hong Kong dhe Kinë konsiderohen më të sigurta nga eksportuesit, por Irani vazhdon të gjenerojë më shumë të ardhura se më parë, pavarësisht kërcënimeve ndaj ishullit Kharg.
Kharg, rreth 500 km nga Ngushtica e Hormuzit, është terminali kryesor i eksportit të naftës iraniane. Sipas TankerTracker, gjatë vitit të fundit janë ngarkuar 344 anije me 572 milionë fuçi naftë, rreth 95% të eksporteve të vendit. Ishulli ka 55 depozita dhe mund të ruajë një të tretën e prodhimit ditor global të naftës.
Irani ka zhvilluar terminale të tjera në Kooh Mobarak dhe në ishujt Lavan, Sirri dhe Qeshm, duke siguruar se eksportet nuk varen vetëm nga Kharg. Kjo e bën efektin e mundshëm të sulmeve ose sanksioneve shumë më pak ndëshkues për ekonominë iraniane.
Lufta ka çuar në rritje të fortë të çmimit të naftës, nga nën 50 dollarë në mbi 100 dollarë për fuçi. SHBA-ja gjithashtu ka hequr sanksionet për 150 milionë fuçi të Teheranit që ishin në oqean në fillim të konfliktit, me një vlerë të paktën 10 miliardë dollarë.
Megjithë bombardimet, llogaritë bankare të Gardës Revolucionare në Hong Kong dhe Dubai mbeten të paprekura, duke i dhënë Teheranit mundësinë të vazhdojë biznesin e tij energjetik pa ndërprerje.
