Nga Artur Ajazi
Shpesh kemi pyetur vehten, nga vjen kjo opozitë ? Ku ka qenë kjo opozitë, a ka qeverisur ndonjëherë në Shqipëri kjo opozitë ? A ka qenë abuzuese kur ka qeverisur, a ka qenë e akuzuar nga shqipëtarët, a mbetet tinëzare, apatike dhe aspak premtuese kjo opozitë kur kërkon pushtetin dhe votën nga shqipëtarët ? Natyrisht,çdo forcë politike ka programin, hamendësitë e saj, ka dritëhijet dhe dritëshkurtësitë e saj, në ngritjen, diskutimin dhe gjetjen e rrugëve të zgjidhjes së problemeve. Ka ardhur koha të ndryshojë gjithçka në Shqipëri.
Politika, mentaliteti, kuptimi i gjërave, kërkimi dhe zgjidhja e problematikave, ka ardhur koha të ndryshojmë qasje edhe ne si popull. Qasja jonë drejt votës, fushatave, përkrahjes dhe mbështetjes ndaj një partie politike, (apo lideri) duhet të jetë ndryshe, në rast se duam të jemi dinjitozë në BE. Nuk mund të futemi në familjen e madhe Europiane, me politikanë dekadentë, të konsumuar, që kanë dritëhijet e tyre për të shkuarën, dhe dritëshkurtësinë për ti parë gjërat ndryshe në 2025. Lufta dhe betejat politike, po e gërryejnë maksimalisht dhe po i nxjerrin fundin vlerave të shoqërisë shqiptare.
Ne mbështesim më tepër zgjidhjen politike të një “X” partie apo lideri, se zgjidhjen imediate të halleve dhe problemeve tona. Politika zë 80 per qind të bisedave në lokale, familje dhe ekranet tona. Kjo është fatale. Jemi aq të ndikuar nga bëmat, aktet, aksionet dhe betejat politike, aq sa harrojmë fatin dhe të ardhmen e familjarëve tanë. Kjo për një popull që ka mbi 34 vjet, që ka përmbysur sistemin e turmës, mbetet e tmerrshme. Jemi akoma në mentalitet në vitet ’80, dhe në praktikë në vitet ’90. Nuk bëjmë përpara kurrë, deri në momentin kur biem në “grackën” e politikës. Fatin e saj politika e ka lidhur me dritëhijet e saj, kurse të ardhmen me dritëshkurtësinë e saj. Duket sikur e ardhmja jonë është e lidhur me të ardhmen dhe të shkuarën e liderit të një partie politike, duke harruar se bukën e gojës dhe të mirat materiale e sigurojmë nga puna jonë.
Dritëhijet e së shkuarës, kanë molepsur keqazi politikën shqipëtare, dhe kanë futur brënda nesh dilema ende të pazgjidhura. Deri në momentin kur çdo njëri nga ne, të ketë ndarë politikën nga e përditshmja e tij, kjo situatë do të jetë e pandryshueshme. Në këto tri dekada e ca të jetës demokratike, cilësia e politikës dhe interferimet politike të aktorëve të tjerë socialë, kanë sjellë një “sëmundje endemike” shumë të gjatë, të fortë dhe me pasoja në shoqëri dhe jetën e çdo individi. Në demokraci, sjelljet, reagimet, kuptimi dhe zgjidhja e probleme janë individuale, por edhe me ndikim në shoqëri.
Kurse në politikë (aq më tepër në politikën shqiptare) “profesionistët e urryer” rreken të mbahen fort pas imazhit, që përcjellin përmes shprehjeve dhe fjalimeve metaforike, e perceptuar zakonisht si përpjekje “për të errësuar, zbukuruar, dhe njollosur realitetin”. Në Shqipëri, sot ka më tepër politikanë që nuk kanë më ç’ti japin politikës aktive, por e keqja qëndron në faktin se ata janë kapur “fort” pas dritëhijeve të tyre. Dhe nuk largohen. Janë pikërisht këto “dritëhije” që mundësojnë përpjekjet qesharake, me të cilën ata shohin të ardhmen e partisë, dhe mbajnë peng akoma, fatin e një pjese të shoqerisë në Shqiperi.
