Nga Namir Lapardhaja
“Revolucioni” filloi si premtim për të fituar, ndërkohë në dy vite ka shënuar vetëm humbje: ka humbur në 6 mars, në 14 maj, në zgjedhjet e pjesshme në Rrogozhinë dhe, tash së fundmi, në Kukës.
Fitorja firoi, duke e pakësuar votën nga zgjedhja në zgjedhje.
Me këtë progresion, humbja do thellohet në çdo përballje elektorale në të ardhmen, pavarësisht konsumit dhe skandaleve të mëdha të pushtetit.
Madje, në këtë drejtim nuk krahasohen dot as me armikun e tyre më të madh, Lulzim Bashën, i cili në vitin 2019 ‘fitoi’ Shkodrën pa hyrë në zgjedhje, ndërsa këta humbën edhe bastionet e fundit të demokratëve, duke investuar gjithçka për t’i fituar.
“Revolucioni” filloi si yrysh për ta rrëzuar qeverinë me protesta në dy muaj, ndërkohë në dy vjet nuk ka mundur të organizojë asnjë protestë antiqeveritare. Sa për qeverinë, ajo vijon të ngrohet në ‘zjarrin’ e “Revolucionit”. Pa përmendur këtu ideologët e “Revolucionit”, Berisha dhe Noka, i pari që e ka shtrirë idenë e triumfit të “Revolucionit” deri në 2045, ndërsa i dyti është treguar më bujar, duke i lënë një afat më optimist, vetëm dhjetë vjet.
“Revolucioni” filloi si premtim për bashkim dhe forcim, ndërkohë në dy vite arriti të bashkohet dhe të ‘forcohet’ vetëm me Gaz Bardhin dhe një grusht deputetësh që e ndjekin me premtimin se në zgjedhjet e vitit 2025 ky grupim do të ketë rreth 15% në listën e sigurt të deputetëve. Pra, marshohet drejt mashtrimit.
“Revolucioni” filloi si garanci se atyre që iu ishte djegur karriera pa të drejtë nga Lulzim Basha, do të kishin mundësi për ta vijuar nëpërmjet garës dhe votës te Sali Berisha. Pavarësisht naivitetit të këtij mendimi, thjesht ideja e pazarit me pesëmbëdhjetëpërqindshat e G. Bardhit, humorit dhe oreksit të Ilir Metës për të pasur një përqindje të lartë të vendeve të sigurta në listën e 2025, kuptohet se sa i ultë është probabiliteti për t’u realizuar një gjë e tillë.
“Revolucioni” filloi si premtim për të shpëtuar Shqipërinë dhe partinë, ndërkohë që, meqenëse nuk ndezi dot flakën e ndryshimit të Shqipërisë, i vuri flakën e shkatërrimit partisë.
“Revolucioni” filloi si garanci se pas triumfit dhe fitores, do të njiheshin nga ndërkombëtarët dhe SHBA-të do t’i thërrisnin mendjes, ndërkohë në dy vite nuk u shënua asnjë fitore, ndërkombëtarët “nuk i thirrën mendjes”, bojkoti i tyre është total dhe pretimi për atë punën e ‘ngrënies së barit’, i mbajtur.
“Revolucioni” filloi si premtim për t’i bashkuar demokratët, por në dy vite ai i armiqësoi më shumë se kurrë.
“Revolucioni” u gdhi me premtimin për të zëvendësuar opozitën e shitur dhe u ngrys i blerë nga një Kullë 64 kate në zemër të Tiranës.
“Revolucioni” filloi si premtim për t’u hapur, ndërkohë që në dy vite ai është mpakur. Është bojkotuar totalisht nga Bota, është mbyllur nga interesi për të qenë atraktivë për shqiptarët, nuk ka për të interes asnjë grup me vlerë shoqërore, kulturore dhe sociale, dhe, mbi të gjitha, është bërë i pabesueshëm edhe për vetë ndjekësit e tij. Më shumë se kurrë, drejtuesit e tij i ngjajnë qenieve halucinante që më shumë se sa të tjerëve, i flasin vetes.
Duke qenë “Revolucion”, ai dihej që do ishte i gënjeshtërt, do fshihte qëllimet e vërteta për të cilat nisi dhe, si çdo “Revolucioni”, e vetmja mënyrë për të ecur ‘përpara’ do ishte nëpërmjet shkatërrimit dhe regresit, pavarësisht shfaqjes hipokrite të progresit. Ndaj duhet hequr sa më parë dorë prej tij, sepse ‘rruga e vetme e “Revolucionit” është kthimi tek institucionet”.
