Nga Artur Ajazi
Si asnjëherë tjetër, kjo ditëlindje e formimit të Partisë Demokratike, ka qenë e zbrazët, e akullt, e shtirur, e mbushur me zemërata, indinjime, kërkesa, peticione, protesta dhe denoncime, jo më tepër ndaj qeverisë se ndaj lidershipit të kësaj partie. Kjo nuk ishte festa e PD, (pavarsisht se Lulzimi e bëri tek Pallati Kongreseve) kjo nuk ishte festa e asaj partie e cila u formua 27 vjet më parë si parti e lirisë së fjalës, si shpresa e shumicës së shqiptarëve pas përmbysjes së regjimit totalitar, për ta bërë Shqipërinë si Europa.
Ky përvjetor dhe kjo “ditëlindje”, e ka gjetur Partinë Demokratike të akullt, të boshatisur, të braktisur, të mëshiruar, të shitur, të tradhëtuar, të nëpërkëmbur, pa kontribuesit e saj, pa themeluesit e saj, pa ata që i kanë qëndruar pranë asaj në ditët, muajt dhe vitet më të vështira të ekzistencës në këto 27 vjet. Këtë përvjetor PD ka festuar dhe përkujtuar me “votuesit dhe pionierët” e Lulzimit, me ata që nuk dinë çfarë është partia, nuk dinë historinë e saj, nuk njohin themeluesit dhe vlerat e saj, por të ngjyer me krem e xhelatinë, dalin dhe llomotisin fraza që nuk lidhen fare me misionin politik dhe mandatin e tyre.
Në “ditëlindjen” e Partisë Demokratike munguan jo vetëm themeluesit e saj , por edhe kontribuesit e degëve në rrethe, munguan emra të spikatur nga baza e saj, munguan militantët veteranë të saj, munguan ata që në vitet më të rënda, u përdorën edhe si kavie dhe që sot nuk ftohen dhe nuk begenisen nga shtabi kryetar Lulzimit, që i ka nxjerrë “në ballë” të partisë. Kjo partia sot ka rënë shumë poshtë, aq sa të vje keq tek shikon dhe dëgjon, se si organizohen degët, strukturat, seksionet, aktivet ( që nuk janë mbledhur kurrë) apo gjoja mbledhjet e kryesisë. Pavarsisht se në regjistra ndoshta edhe ekzistojnë, se gjoja PD ka “degë në rrethe” që përbëhen nga kryetarë dhe sekretarë seksionesh, që mbulojnë çdo qendër votimi, sekretarë dhe kryesi grupseksioni, anëtarë të kryesisë, sekretar të degës, përfaqësues të FRPD apo LGPD” në festën e sivjetshme nuk kishte asnjë nga ata të ftuar, por në pararojë ishin ata që sot me të drejtë mund ti quash “pionierët e Lulzimit”.
Në qoftë se do të llogaritnim Tiranën dhe degët e saj, apo Durrësin, Elbasanin, Shkodrën, Fierin , Vlorën , Korçën, etj, në këtë përvjetor duhej të ishin mbledhur mijëra vetë në oborrin dhe festën e asaj partie. Duke llogaritur vetëm kryetarë, nënkryetarë, sekretarë, kryetarë grupseksioni, dhe anëtarë kryesie në rrethe, rezulton se në festën e PD duhej të ishin mbledhur mbi 10 mijë vetë. Por ata nuk ishin, ose nuk janë ftuar, pasi në oborrin e partisë ishin salianjët, eminllarët, kadillarët, etj, që sot bëjnë “ligjin” në PD, duke dashur të shmangin madje edhe FRPD dhe kontributet e kësaj structure, e cila shihet si “strukture mavi” nga të ardhurit e rinj. Partia Demokratike ka mbledhur në oborrin e selisë (për ti dërguar në rresht për një) vetëm votuesit e kryetarit, apo vetëm ata që votuan “prurjet e reja”, paçka se partia po shkon në drejtim të paditur, dhe po bëhet çdo ditë më qesharake, duke nxjerrë para kamerave të bëjnë opozitë të kremuarit dhe xhelatinët.
Organizimin e PD sot e kanë marrë në dorë axhamitë, të paditurit, të paaftët, me të cilët kryetari Lulzim po bën opozitën më të dobët dhe më të kompromentuar në historinë e tranzicionit shqiptar. Ky përvjetor do të mbetet ndër më të pështirët e një partie e cila ka qenë dhe mbetet vlerë kombëtare. E një partie e cila u formua dhe afroi rreth vehtes 27 vjet më parë mijëra e mijëra shqiptarë (shumica e tyre intelektualë) pa dallime, paragjykime dhe ngjyrime politike dhe mentale, dhe që sot ka në themel të saj doktrinën e luftës klasore, fisnore, dhe personale. Përvjetori i PD në salla të mëdha, të mbushura me pahir nga “votuesit dhe pionierët” e listës, apo servilët në karierën e gjatë , nuk mund të ndryshojë asgjë në kërkesat dhe sygjerimet e atyre që Lulzim Basha ka sot kundër asaj mënyre dhe mendësie me të cilën po drejton partinë para dhe pas 22 korrikut 2017.
Festa e Partisë Demokratike (pavarsisht fjalimit të ngadaltë të kryetarit) festa e këtij përvjetori të saj, ka humbur shumë kredite dhe vlera, pasi sot kësaj partie i mungojnë jo vetëm themeluesit, por edhe ata mijëra të tjerë që gëzonin si fëmijë dy muaj para se të vinte data 12 dhjetor. Kjo pasi ata sot nuk gjejnë në PD asnjë ti bashkojë, asnjë ti motivojë, asnjë ti ftojë për të ringritur partinë e lëvizjeve studentore, partinë e shtresave të përndjekura për 45 vjet, e cila sot është kthyer thjesht në forcë politike minore, që ecën me teorinë e “çadrave” , përjeton rrjedhje të vazhdueshme, dhe pret oferta “bashkëqeverisëse”.
