Gjatë natës ai ishte i vetmi që nuk shpalli armëpushimin me një mesazh personal. Pjesërisht sepse nuk e kishte vendosur ai vetë, pjesërisht për të mos e lidhur përsëri emrin e tij me fjalën armëpushim.
Izraelitët kanë bërë vajtje-ardhje nga strehimoret nëntokësore për pesë javë, shkollat kanë mbetur të mbyllura, aeroporti Ben Gurion i bllokuar, festat hebraike të prishura. Megjithatë, situata që del nga marrëveshja për pauzën në luftime e kthen orën më 28 shkurt, kur SHBA-të dhe Izraeli kishin nisur operacionin kundër Iranit: uraniumi i pasuruar mbetet i fshehur diku, ndryshimi i regjimit nuk ka ndodhur, dhe vlerësimet mbi shkatërrimin e raketave janë kontradiktore.
Është e pamundur që Bibi, siç njihet ndryshe, të dalë në televizion për të shpjeguar çfarë ndodhi. Në mbi dy vitet që kanë kaluar nga masakrat e 7 tetorit 2023 të kryera nga Hamasi, ai nuk ka marrë kurrë përgjegjësinë për strategjitë politike dhe ushtarake pas asaj gjakderdhjeje. Të gjithë të tjerët e kanë bërë, drejtuesit e sigurisë janë larguar duke kërkuar falje njëri pas tjetrit.
“Izraeli nuk ishte as pranë tryezës kur u morën vendimet që lidhen me sigurinë e tij kombëtare. Do të duhen vite për të riparuar dëmet politike që Netanyahu ka shkaktuar për shkak të arrogancës, neglizhencës dhe mungesës së planifikimit strategjik”, e akuzon kreu i opozitës, Yair Lapid.
Sigurisht, kryeministri izraelit ishte ulur në tryezë në Situation Room në Shtëpinë e Bardhë, përballë Donald Trump-it, kur më 11 shkurt për një orë shpjegoi arsyet për të shkuar në luftë.
“Askush nuk më detyroi mua, përkundrazi unë e detyrova atë”, ka replikuar tashmë Trump ndaj teorive se ishte Bibi ai që vendosi.
Dy liderët folën në telefon pak para shpalljes së armëpushimit, Netanyahu sqaroi menjëherë se nuk zbatohet për Libanin ku ushtria po vazhdon manovrat. Kryeministri izraelit tashmë ka adoptuar një doktrinë të luftës së përhershme ku frontet mbeten të hapura: Trupat janë ende të dislokuara në mbi gjysmën e Rripit të Gazës, ndërsa në Liban janë vendosur në thellësi për të larguar nga kufiri milicitë e Hezbollahut, të armatosur nga Irani.
Netanyahu e kishte imagjinuar sulmin ndaj Iranit që nga viti 2009, kur u rikthye në pushtet dhe ka mbetur aty. Ai gjithmonë e ka konsideruar programin atomik të ajatollahëve si një kërcënim ekzistencial për Izraelin, dhe ndalimin e tij si misionin e jetës. Dy herë ka dhënë urdhrin për bombarduesit që të ngrihen (në 12 ditët e konfliktit në qershorin e kaluar dhe në këto pesë javë) dhe ende çështja nuk duket e zgjidhur. Ai ka refuzuar gjithmonë rrugën diplomatike, i bindur se regjimi është vetëm i aftë të mashtrojë dhe të gënjejë, ndërsa tani duhet të pranojë negociatat e drejtuara nga miku Donald.
