Drafti për Reformën në Drejtësi, krahas “kërbaçit” duket se ofron edhe “kulaçin”. Dy janë kategoritë të cilat janë të ekspozuara nga një lloj amnistie e fshehtë që përmban drafti. E para politikanët, kryesisht ata që kanë pasur poste ministrore. Kategoria e dytë janë gjyqtarët dhe prokurorët. Përsa i përket politikanëve kjo amnisti e fshehtë parashikohet në nenin 25, ku më së shumti dalin “pa lagur” ish- ministra të PD-së. Ndërsa sa i përket gjyqtarëve dhe prokurorëve kjo amnisti parashikohet në kapitullin për Masat Disiplinore.
Në draftin e reformës, gjyqtarëve dhe prokurorëve u lihet një “derë e vogël” e hapur se nëse bien dakord me Komisionin e Pavarur të Kualifikimit, “për të dalë në pension më herët”, ata mund ta marrin pensionin menjëherë. Thënë më thjeshtë, të gjithë ata që largohen “vullnetarisht” nga sistemi i drejtësis, nuk do të jenë më objekt apo subjekt i reformës. Kjo “amnisti” parashikohet për të gjithë ata gjyqtarë dhe prokurorë, të cilët rezultojnë me probleme gjatë procesit të vlerësimit, si të pasurive apo edhe për shkelje të vëna re gjatë ushtrimit të detyrës.
Por cili është raporti mes amnistisë për politikanët dhe asaj për gjyqtarët dhe prokurorët? Natyrisht mënyra e zgjedhur për të pastruar sistemin nga gjyqtarët dhe prokurorët e korruptuar nëpërmjet amnistisë, deri diku është diçka që duhet bërë, pavarësisht se ata mbajnë mbi supe jo pak mëkate dhe janë shkaktar për jo pak drama sociale, si dhe në ndërtimin e një imazhi drejtësie tërësisht të korruptuar.
Ndërsa parashikimi i një amnistie për politikanët sidomos për ish ministra për aferat e tyre, duket se është tërësisht i papranueshëm. Kjo për faktin se kanë qenë pikërisht ata që me vendimet e tyre jo vetëm kanë qenë përfituesit më të mëdhenj në vlera miliona euro nga këto afera, por nga ana tjetër kanë ndikuar edhe në ndërtimin e një sistemi drejtësie të paaftë për të ndëshkuar korrupsionin e tyre. Kanë qenë pikërisht ndikimet e tyre politike në emërimin e gjyqtarëve dhe prokurorëve në shkallë të ndryshme të gjyqësorit, që u ka dhënë statusin e personave “të paprakshëm”, në sfidë flagrante me sistemin ligjor, ku ligji nuk depërtonte tek ta. E gjithë perandoria e një drejtësie të korruptuar ka në themel qartazi vendimarrjen politike, duke filluar nga president, kryetar Kuvendi, kryeministra, ministra etj., të cilët votën në Kuvend, e kanë përdorur për të kapur drejtësinë dhe për të mos u kapur nga drejtësia.
Armando Meta
