“Stevens? Nuk di të lidhë as dy fjalë…”.
“El Sayed? Një seksist, karikaturë e avokatëve të korruptuar që shohim në serialet televizive!”
Këto nuk janë replika nga mitingjet e një Amerike të ndarë nga dashuria dhe urrejtja ndaj presidentit Donald Trump, as debate në emisionet e Fox News-it. Janë zërat e një lufte tjetër politike, asaj që po përçan vetë Partinë Demokratike.
Më 4 gusht, votuesit në shtetin e Miçiganit do të zgjedhin në zgjedhjet paraprake kandidatin demokrat për Senat, i cili në zgjedhjet e mes-mandatit të nëntorit do të përballet me republikanin Mike Rogers. Për demokratët, mbajtja e këtij mandati është jetike për të ruajtur shanset për të marrë shumicën në Senat.
Në qendër të garës janë Abdul El Sayed, mjek me origjinë egjiptiane dhe figurë e krahut progresist, dhe Haley Stevens, deputete e krahut të moderuar, e afërt me ish-presidentin Joe Biden. Përplasja e ashpër mes tyre ka nxjerrë në pah ndarjen gjithnjë e më të thellë mes progresistëve populistë dhe demokratëve pragmatistë.
El Sayed, i cili mund të bëhej senatori i parë mysliman në historinë e SHBA-ve, kërkon ndërprerjen e furnizimit me armë për Izraelin, të cilin e akuzon për gjenocid në Gaza. Ai e krahason kryeministrin Benjamin Netanyahu me Hamasin, propozon një sistem universal të sigurimeve shëndetësore sipas modelit evropian, kritikon kapitalizmin si burim të pabarazive dhe kërkon shfuqizimin e agjencisë federale të emigracionit ICE, të cilën e cilëson një “forcë paramilitare”. Gjithashtu, ai propozon taksa më të larta për miliarderët, duke i akuzuar se pasurohen në kurriz të qytetarëve.
Në sulmet ndaj rivales së tij, El Sayed pretendon se Stevens është e varur nga lobet dhe se mbështet pa kushte politikat e Izraelit.
Stevens iu kundërpërgjigj me akuza të forta, duke e cilësuar El Sayed “seksist” dhe duke e akuzuar se sulmon vazhdimisht edhe guvernatoren e Miçiganit, Gretchen Whitmer. Ajo argumenton se politikat e tij do të rrezikonin mijëra vende pune në industrinë e automobilëve dhe kujton rolin e administratës së Barack Obamës në shpëtimin e këtij sektori pas krizës financiare të vitit 2008.
Kandidatura e El Sayed mbështetet nga figura të njohura të krahut progresist, si Bernie Sanders, Alexandria Ocasio-Cortez dhe Elizabeth Warren, si edhe nga mijëra vullnetarë që zhvillojnë fushatë derë më derë. Nga ana tjetër, Whitmer dhe pjesa më e madhe e establishmentit demokrat mbështesin Stevens, duke argumentuar se Miçigani nuk duhet të shndërrohet në “laborator eksperimentesh ideologjike”.
Sondazhet nuk japin një tablo të qartë. Disa e nxjerrin Stevens në avantazh të ndjeshëm, të tjera favorizojnë El Sayed, ndërsa sondazhe të tjera i paraqesin pothuajse në barazim.
Përplasja në Miçigan pasqyron tensionet më të gjera brenda Partisë Demokratike. Pas humbjes së Hillary Clinton në vitin 2016 dhe debatit mbi gjendjen shëndetësore të Joe Biden në prag të zgjedhjeve të vitit 2024, demokratët vazhdojnë të përballen me pyetjen nëse duhet të ndjekin një kurs më radikal apo më të moderuar.
Analistët theksojnë se konflikti nuk është thjesht mes qendrës dhe së majtës, por mes kandidatëve që paraqiten si alternativë ndaj sistemit. Sipas tyre, mbështetja për progresistët ushqehet kryesisht nga pakënaqësia për koston e lartë të jetesës, vështirësinë për të përballuar strehimin, kujdesin shëndetësor dhe pagat, më shumë sesa nga debatet kulturore apo çështjet ideologjike.
Pikërisht për këtë arsye, zgjedhjet paraprake në Miçigan shihen si një provë e rëndësishme jo vetëm për zgjedhjet e mesmandatit në nëntor, por edhe për garën presidenciale të vitit 2028. Rezultati do të tregojë nëse Partia Demokratike do të arrijë të bashkojë fraksionet e saj apo do të hyjë në zgjedhjet e ardhshme e përçarë.
