Në të ardhmen çimentoja nuk mund të jetë më është siç ne e njohim, por mund të bëhet e “gjallë”, që autoriparohet nën këmbët tona.
Kjo do t’i bënte banesat tona më të sigurta. Ne kemi dëgjuar shume për problemet e tërmetit këto muajt e fundit. Janë fenomene natyrore të paparashikuara dhe kanë një gamë kaq të madhe problemesh, saqë është e pamundur për ne njerëzit që për momentin të bëjmë diçka. E vetmja gjë që mund të bëjmë është që të marrim masa për të shmangur dëmet e shkaktuara në tërmetet.
Përtej kompetencave ligjore një nga problemet më serioze, sidomos në vendin tonë, është se shumë ndërtesa janë të vjetra dhe kjo sjell shkatërrimin total të tyre nga lëkundjet e tokës. Një nga risitë më premtuese që mund të japin një ndihëm të madhe në parandalimin e dëmtimit nga tërmetet, është çimentoja e “gjallë”: një çimento që është në gjendje që të riparohet falë përbërjes së saj, duke bërë të mundur që pjesën më të prekura të banesës, apo themelet të jenë gjithmonë në gjendje të mirë falë autoriparimit.
E prezantuar këto ditë, çimentoja e “gjallë” është e bazuar në veprimin e qenieve mikroskopike, bakteret. Në praktikë, kërkuesit që e kanë shpikur kanë modifikuar gjenetikisht bakterin Escherichia coli, baktere që në gjendje normale rri në zorrët e njeriut dhe ndihmon në tretjen e ushqimit.
Deri këtu nuk ka asgjë të keqe, përveç modifikimit gjenetik që është bërë në dy mënyra: i pari ka të bëjë me kuptimin e faktorëve të tjerë që këto baktere kuptojnë variacionet e presionit, si rrëshqitjet e tokës apo të çarat e tokës. Që të punojnë, bakteret duhet të hanë ato që gjejnë në tokë, substanca organike dhe të prodhojnë jashtëqitje, e cila është e ngjashme me atë të betonit.
Nëse bakteret perceptojnë një ndryshim në presion, për shkak të erozionit, të një çarje apo një gabimi të tokës, aktivizohet dhe fillon për të ngrënë dhe të prodhojë. Këtë do ta bëjë për sa kohë që presioni nuk ribalancohen, për sa kohë që nuk është prodhuar mjaft nga jashtëqitja e tyre që do të riparonte tërësisht dëmin e krijuar dhe në këtë mënyrë shtëpia do të jetë gjithmonë e sigurt. Gjithashtu minimizohen kostot e mirëmbajtjes, sepse nuk ka nevojë të gërmosh për të riparuar themelet. Natyrisht, ideja është interesante, por zbatimi i tij është shumë kompleks, sepse kemi të bëjmë me organizmat e gjallë, shkruan shqip.
Çfarë do të ndodhte nëse, për shembull, të gjitha bakteret vdesin? Ne duhet të kemi një mënyrë për të hyrë përsëri në themelet, pa marrë parasysh pastaj se uji (shiu) mund të zhvleftësojë punën e tyre. Kjo është një sfidë dhe një nga më interesante: në qoftë se ky projekt shkon përpara, në të ardhmen ne jetojmë në ndërtesa shumë më të sigurta në krahasim me ato të sotmet.
