Nga Artur Ajazi
Shqipëria nuk është e vogël. Nuk është as e mjerë, nuk është as e shitur dhe as e blerë. Ky vend ka elitën e vet intelektuale, ka djem dhe vajza të shkollluar dhe të formuar në universitetet tona dhe ato europiane.
Ky vend nuk ka shumë nevojë për zhurmues dhe ulurima. Prej 2 javësh, mes Tiranës, dalin jo më shumë se 2 mijë apo 3 mijë vetë, dhe po stresojnë gjithë dynjanë.
Mblidhen tek Kali Skenderbeut, dhe marshojnë drejt Kryemnistrisë. Atje ndalen 2-3 orIë, thërrasin dhe shajnë edhe me libër shtëpie Edi Ramën, Sali Berishën, kërkojnë largimin e tyre, rikthimin e Altin Dumanit, kërkojnë “burg për Rama -Berisha”, kërkojnë zgjedhje të reja, kërkojnë anullimin e disa ligjeve, kërkojnë…..
Ore dale, po kush janë ata? Disa miq, më thane se, “nuk po njohim asnjë prej tyre, nga janë, nga kanë ardhur”. Kaq do të mjaftonte që fjalimet, komentet, kërkesat, dhe bezdisjet e tyre t1% marrin fund.
Një protestë nuk lind nga “HIÇI”, nuk lind spontanisht, nuk bëhet kot, dhe nuk mbahet pa patur një “kokë drejtuese”. Deri sot, ajo nuk ka publikisht as drejtuesin, dhe as programin e saj legal.
Banorët e kryeqytetit kanë 3 javë që ndjehen të stresuar, të trembur, të lodhur, të irrituar, nga zhurmat, thirrjet, provokimet, dhe sjelljet e tyre. Shqipëria i bëri zgjedhjet e saj të lira dhe të ndershme. U shpall zyrtarisht edhe fituesi i tyre. Shqipëria ka nisur udhëtimin drejt “finishit” për tu anëtarësuar në Bashkimin Europian.
Nisi hapja e kapitujve nga Komisioni Jashtëm i BE, kurse Edi Rama dhe ministrat nuk po ndalen në rrugëtimin e reformave. Biznesi ka nisur të lulëzojë, ndërsa investimet e huaja po 10 fishohen. Atëhere ku qëndron problemi këtu ? Tek Zverneci, tek Narta, tek Vlora?
Kudo në botë, protesta ka një grupim negociues, bisedues, ka një kokë drejtuese, e cila komunikon me qeverinë, me kryeministrin, me ministrin, apo dhe me presidentin. Nuk mund të dalësh, se tu tek ty, mes bulevardit dhe sheshit, dhe të thuash, “o të ikë qeveria dhe kryeministri, o nuk largohem nga këtu edhe për 2 vjet”.
Shteti ka rregulla, ka ligje, ka sanksione, që nuk të lënë ty pambarimisht të shqetesosh dhe lodhësh qytetarët, që nuk të lë ty, të dalësh mes bulevardit dhe rrugëve të qytetit, dhe të krijosh panik, shqetesim, frikë tek shumica e qytetit.
Ç’borxh u ka qytetaria e Tiranës, ç’borxh u kanë tregetaret dhe biznesmenët atyre që prej 3 javësh po trazojnë jetën normale të 1 milion banorëve? Ka ardhur koha të përballet me ligjin cilido që kujton se “ liria dhe demokracia nuk kanë limit”. Demokracia është zbatim i ligjit, liria është vetëm një komponent i saj.
