Nga Bledi Mane/
Kam një siguri absolute të faktuar që toka jonë, toka e këtij atdheu është dhe mbetet fole e palegalizuar ku prej mijëra vitesh bashkëjeton Djalli dhe Ëngjëlli. Kurrë nuk vunë kurorë e u martuan por gjithësesi jetojnë e do mbijetojnë në harmoni të sforcuar.
Ëngjëlli është tipiku i mesdhetarit dembel e gjumash plot fantazi e kreativitet e paqësor por pak, shumë pak produktiv. Djalli tipiku i ballkanasit, sherrxhi, qylaxhi, kokëfortë, i pagjumë, hajdut, maskara, kopil…
Kjo tokë, pra toka jonë ka bekimin dhe mallkimin poshtë krevatit e sa herë djalli me ëngjëlin përkëdhelen e nisin të puthen fillon sherrnaja. Ka bekimin kjo tokë se ka ndërthurrje tipike gjeoplitike, historike, epike mes kryqëzimit të rrugëve lindje-perëndim por ka edhe mallkimin se historikisht e kanë pushtuar, e kanë dhunuar e e kanë përdorur si mejdan betejash dhe luftrash komshinjtë dhe pushtuesit e ndryshëm romakë, bizantinë, malazezë, osmanllinj, bullgarë, austrohungarezë, italianë, gjermanë, sovjetikë…
Historia konturohet më bukur edhe prej modernes dhe amfiteatri nuk mbetet kurrë pa gladiatorë. Më konkretisht marrim dy prej politikanëve më mediokër të cilët prej shumë të përbashkëtave mundohen ti ngulin shpatën njëri-tjetrit për arsye kauzash etniciteti dhe nacionalizmi krejtësisht fallco.
Vangjel Dule me paraardhësit e tij erdhi qyl në Shqipëri nga Greqia gjatë luftës së parë botërore e u respektua nga vendasit. U bë me identitet, prona, katandi, parti e përfaqësi në parlament. Megjithëse trupin në Tiranë dhe kokën në Athinë ende nuk shpreh lumturi dhe kënaqësi në qenien e tij.
Shpëtim Idrizi me paraardhësit e tij erdhi qyl në Shqipëri nga Greqia gjatë luftës së dytë botërore e u respektua nga vendasit. U bë me identitet, prona, katandi, parti e përfaqësi në parlament. Megjithëse trupin në Tiranë dhe kokën në Paramithi ende nuk shpreh lumturi dhe kënaqësi në qenien e tij.
Të dy zihen dhe grinden me njëri-tjetrin pa më të voglin shkak duke i shkaktuar kosto jo vetëm financiare vendit që i pranoi e u ofroi strehë. Dhe të dy nuk kanë çfarë i bëjnë shoqi-shoqit dhe ofshamat e mallkimet ia lëshojnë Shqipërisë. Shqipëria ua shëroi plagët, ua hapi derën, u dha ujë, arsim, liri, prona, identitet por që të dy si të mbrapshtë që janë shkojnë qurraviten njëri në Athinë te Cipras e tjetri në Ankara te Erdogani. Njëri thotë Shqipëria nuk më mbron nga çamët e tjetri bërtet pse Shqipëria nuk e mbron nga grekët.
E të mendosh thellë-thellë që të dy vinë nga Greqia, u zbuan nga Greqia, u çnderuan nga Greqia dhe kurrë nuk i janë mirënjohës Shqipërisë…Fundja çfarë pret kur të dy janë nga i njëjti sua. Lufta brenda llojit tepër e rrezikshme duket por ne, ne shqiptarët e tjerë nuk duhet t’ua varim shumë. Bën mirë Edi Rama që i ka lenë ashtu të harruar në qoshe. Le të hanë kokat me njëri-tjetrin. Fundja Greqia do ketë pasur të drejtë pse e zboi edhe Vangjelin, edhe Shpëtimin gati një shekull më parë!
