Organizata e Ushqimit dhe Agrikulturës (FAO) ka llogaritur se në Shqipëri aktualisht 30 për qind e të punësuarve në bujqësi janë mbi moshën 64 vjeç. FAO më këtë shifër plotëson gjykimin e saj se bujqësia në Shqipëri ka karakter zhvillimi familjar.
E zhvilluar në këtë formë bujqësia është unike nga fshati në fshat. Por së fundmi Shqipëria ka kthyer gradualisht sytë drejt bujqësisë, duke e kuptuar potencialin e sektorit për rritjen ekonomike të vendit.
FAO evidenton se, shumica e fermave përdorin varietete vendore në prodhimin e tyre, duke ruajtur, në mesin e kafshëve, racave vendore në më shumë se 80 për qind. Ndërsa prodhimet bujqësore dominohen nga varietetet lokale si ullinj, rrush, dhe bimët mjekësore dhe aromatike. Në anën tjetër, familja bujqësore në vetvete, si një njësi, është shumë e larmishme, duke përfshirë të gjitha produktet blegtorale, frutat dhe perimet, peshkimin në rezervuare të vogla të ujit, bimëve mjekësore dhe aromatike, bletari dhe kërpudha, duke krijuar ambientin e duhur për zhvillimin e polikulturave bujqësore.
Bujqësia familjare është një ind social që gjatë gjithë historisë ka ruajtur traditat, identitetin lokal dhe trashëgiminë kulturore, duke kontribuar në stabilitetin e vendit. Deri në ditët tona gruaja në përgjithësi u kujdes për punët e shtëpisë, rritjen e fëmijëve dhe çështjet financiare që kanë të bëjnë në fermë.
Megjithatë, aktivitetet bujqësore kanë ndryshuar me kalimin e kohës dhe janë bërë më të larmishme. Përfshirja e grave dhe gjeneratave të reja në bujqësinë familjare rurale është në rritje. Duke qenë një vend me një shkallë shumë të lartë të emigrimit, veçanërisht në vendet fqinje të cilat janë goditur rëndë nga kriza e fundit financiare, si në Greqi dhe Itali, një numër i madh i të rinjve kanë pasur për t’u kthyer në vitet e fundit, duke gjetur mundësi punësimi vetëm në sektori i bujqësisë.
Bujqësia zë 18 % të Prodhimit Kombëtar Buto dhe punëson rreth 50 % të forcës së punës.
MONITOR
