Nga Enver Robelli
Një banket me një kriminel lufte, me derrkuc në hell dhe në furrë, me një vrasës të dënuar (dhe diçka për gjyshen e Ivica Daçiqit dhe një masakër të vitit 1903 në Pallatin Mbretëror në Beograd)
Si çdo festë fetare edhe Krishtlindjet konsiderohen festë e dashurisë, mirëkuptimit e solidaritetit. Së paku kështu thuhet. Zakonisht festat fetare priten e kremtohen në rreth familjar. Gazeta serbe “Informer”, e cila drejtohet nga rrëmujaxhiu Dragan Vuçiçeviq, e mblodhi sivjet “elitën” serbe për të festuar Krishtlindjet Ortodokse. Në një pjesë të emisionit ishte edhe presidenti Aleksandar Vuçiq, i cili para disa vitesh ka treguar se çka mendon për Vuçiçeviqin: “E kam mik personal qe 25 vjet”.
Pastaj, në pjesën tjetër të emisionit, Vuçiqi s’u pa më, por ai u përfaqësua denjësisht nga “elita” serbe. Për shembull nga babai i tij politik Vojisllav Shesheli. Pra, në këtë banket ishin të pranishëm: Vojisllav Shesheli, i dënuar për krime të luftës dhe kampion i gjuhës toksike në Serbi (ndonëse konkurrenca është e madhe), Ana Bërnabiq, kryetare e parlamentit, Ivica Daçiq, ministër i brendshëm dhe shumë ministra të tjerë. Daçiqi ishte ulur nga fundi i tavolinës, në anën e djathtë të tij qëndronte një derrkuc i pjekur. Apo mos ishte i pkastikës?
Me mikrofon të pranishmit i argëtoi Dragan Ashanin, i dënuar për vrasje. Më 1992 ai vrau ish të dashurën e tij, 18-vjeçare. Për këtë qe dënuar me 11 vjet burg.
Siç e do rendi e kuvendi, i pari e mori fjalën mikpritësi dhe i zoti i shtëpisë Dragan Vuçiçeviq. Ai tha: “Ja, ne kemi përgatitur gjithçka ashtu siç i ka hije kësaj feste të madhe. Kemi derrkuc në hell, derrkuc në furrë, kush si ta dojë. I lutem shokëve kamarierë të shkojnë te këta mysafirë, t’u ofrojnë, t’i shërbejmë mirë”.
Mandej Vuçiçeviq e pyeti Sheshelin se çfarë dëshironte të hante? Shesheli s’ishte në disponim të fliste menjëherë për mishin, por për Daçiqin. Tha se “gjyshja e tij iku nga gjyshi me nëntë fëmijë dhe iku për një shqiptar”. Dhe i kërkoi falje “shqiptarit të ndershëm” Demo Berisha, i cili ishte po ashtu pjesë e këtij banketi në cilësinë e ministrit për të drejtat e pakicave (“Izvni Demo, to je bila druga vrsta Šiptara”).
Vuçiçeviq e gjeti shpejt rolin e vet dhe sillej si pronar kafejene duke porositur këngë. Kështu muzikantët i kënduan Sheshelit: “Shiko, nënë, si t’ia bësh, për një çetnik të më martosh”. Mandej festa rrëshiqi drejt këngëve raciste, shqëruar me alkool e ulërima. Për shembull me këtë vrag fyes ndaj grave turke e myslimane në përgjithësi: “Turkesha para xhamisë u betua, se vetëm në një serb u dashurua”.
I vetmi politikan europian që deri më tani protestoi kundër kësaj origjie nacionaliste ishte ish-ministri i Jashtëm kroat Tonino Picula, i cili është raportues i Parlamentit Europian për Serbinë. Picula i tha revistës kroate “Nacional” se “me njerëz të tillë nuk mund të negociosh për hyrjen në BE, ata janë për ‘Serbinë e Madhe’”. Ai shtoi: “Do të dëshiroja, natyrisht, të dëgjoja edhe reagime më të ashpra nga adresat e Brukselit sepse … Serbia është kandidate për anëtarësim në BE. Ajo, në fakt, ka plot katër vite që nuk hap kapituj, por mendoj se edhe kjo është një dëshmi për ata në Bruksel që mbase kanë ndonjë pikëpamje tjetër, apo konsiderojnë se ky është vetëm një incident i rastësishëm, se realiteti në Serbi është dukshëm ndryshe, shumë më i keq“.
Për Vuçiqin nuk ka dilemë. Ai thotë për Dragan Vuçiçeviqin: “E konsideroj njeri të ndershëm dhe të sjellshëm”. Ashiqare nderi matet me vizore të ndryshkura në Serbinë e Vuçiqit.
Të kalojmë pak tani në çështje jashtë tavolinës së banketit. Në fillim të shekullit të 20-të Mbreti Aleksandër i Serbisë vendosi të martohej me Draga Mashinin, e cila shërbente si shërbëtore e nënës së tij në oborrin mbretëror në Beograd. Draga Mashin nuk gëzonte imazh të mirë në qytet. Ishte e ve, 10 vjet më e moshuar se mbreti dhe konsiderohej sterile (për shtëpinë mbretërore ishte me rëndësi të kishte pasardhës e trashëgimtarë). Qarkullonin edhe llafe të tjera mbi Draga Mashinin. Një ditë u mblodh Këshilli i Kurorës për ta bindur Mbretin të hiqte dorë nga synimi për të lidhur kurorë me Draga Mashinin. Ministri i Brendshëm, Gjorgje Gençiq, tha: “Lartmadhëri, ju nuk mund të martoheni me të. Ajo ka qenë dashnorja e të gjithëve – edhe e imja”. Mbreti u përgjigj duke ia dhënë një shuplakë të fortë Gençiqit në prani të ministrave të tjerë. Më vonë Gençiq u bë pjesë e planit për vrasjen e Mbretit Aleksandër.
Kjo ndodhi më 11 qershor 1903. Rreth 30 oficerë u futën me forcë në Pallatin Mbretëror. Trupat e Mbretit dhe të gruas së tij u masakruan. Ja si e ka përshkruar këtë skenë historiani Christopher Clark në librin e tij mbi shkaqet e shpërthimit të Luftës së Parë Botërore: “Kufomat, sipas dëshmisë së mëvonshme të berberit italian të mbretit, i cili ishte i traumatizuar dhe kishte marrë urdhrin për t’i marrë trupat e për t’i veshur për varrim, ishin shpuar me shpata, çarë me bajoneta, pjesërisht ishin nxjerrë organet dhe ishin copëtuar me sëpatë, derisa u masakruan aq sa nuk njiheshin më. Kufoma e mbretëreshës u soll deri te parmakët e dritares së dhomës së gjumit dhe, pothuajse nudo e krejtësisht e mbuluar me gjak, u hodh në kopsht. Kur vrasësit tentuan të bënin të njëjtën gjë me Aleksandrin, thuhet se dora e mbretit u shtrëngua për një çast pas parmakëve. Një oficer e preu grushtin e tij me një goditje të shpatës. Gishtat dhe trupi i monarkut ranë në tokë. Ndërsa atentatorët ishin mbledhur në kopsht për të pirë një cigare dhe për të inspektuar veprën e tyre shkatërruese, filloi të binte shi”.
Ka lloj-lloj banketesh në historinë e Ballkanit. Disa mbahen në kopshte, disa në redaksinë e televizionit “Informer”.
