Nga Ben Andoni/
Në formën sesi është transformuar sot Parku i Liqenit Artificial, nuk të bën më përshtypje asgjë. Vetë bazeni artificial në mes është i ndotur, në pranverë dhe verë rrit barishte ujore të frikshme, bimësia harliset në tokë ngado, kurse pista e vrapimit tashmë gjendet krejt e dëmtuar. Parku ka kohë që lëngon i rrethuar me ndërtime dhe është i prekshëm ngado. Një kompleks shkolle private është mu në mes të tij, kurse një sypatrembur madje ka bërë dhe shtëpi buzë-liqenit. Të gjitha bashkë, s’bënë aq përshtypje, saç bëri një lajm i fundit për modernizimin e hyrjes, përmes një konkursi ndërkombëtar, që shpalosi konstruksione të tëra, duke i marrë edhe dhjetra-qindra metra të tjerë katror mu bash në fillim.
I frekuentuar masivisht në vitet pas ’90, ai u ndërtua me synimin për të qenë një mushkëri aktive e qytetit. Qytetarët e shfrytëzuan, kurse diktatura e ruajti në formën e vet fillestare, duke na bërë një të mirë të madhe në qytetin që praktikisht nuk ka asnjë lulishte ose park të mirëfilli.
Anipse, edhe për të do kishte një fund. U fillua duke i ngrënë pak skajet dhe tashmë jo vetëm kanë ndërtuar mu në mes të tij, por ia kanë zvogëluar e kanë zvogëluar pafund sipërfaqen e gjelbërt duke ia zbehur në maksimum konceptin, që ka pasur për të qenë një nga mushkëritë funksionale të Tiranës.
Ndaj, ajo që të vjen keq në të gjithë këtë zhurmë dhe, jo se kjo do jetë e fundit, është fakti sepse mbahen në hije projekte të tilla dhe gjithnjë dalin në dritë, kur njerëzit janë më të ç’karikuar, në sezone pushimi, apo kur është e pamundur të protestohet prej motit.
Parku ka kohë që është bjerrur dhe nuk do ishte keq të kishte pak më shumë transparencë. Edhe pse, për fat, ka një kthim të përkohshëm pas, pasi qeveria Rama e kuptoi se projektet ishin të frikshme dhe Juria Ndërkombëtare vendosi për këtë pjesë vitale, t’u jepet dhe një mundësi konkurrentëve, të jenë më pak agresivë dhe më kortezë.
Sidoqoftë vendimit, Parku i Liqenit Artificial bjerret përditë. Tashmë pjesa jugore dhe perëndimore e tij janë betonizuar krejt për të shuar etjet e paskrupullta të shoqërisë së re borgjeze kombëtare që nuk ndalet para asgjëje. Madje, edhe duke e sfiduar qeverinë, që kinse bën sikur qan hallet e popullit dhe është pranë planeve të tilla. Dhe, e fundit: Parku s’ka më zot, përveç atij të vërtetit, që në këtë rast ka mbyllur sytë dhe lë shqiptarët të merren vetë me gjërat e tyre, sipas mënyrës që e bëjnë më mirë: duke prishur.
