Nga Alban Daci
Në dinamikat e reja të rendit botëror, pozicionimi i Giorgia Melonit krah Shteteve të Bashkuara nuk është një lëvizje e rastësishme, por një riafirmim i vetëdijshëm i traditës Euro-Atlantike të Italisë. Si një vend themelues i Bashkimit Evropian dhe anëtare kyçe e G7-ës, Italia nuk ka luksin e asaj që quhet “politikë e vogël”.
Përkundrazi, Roma zyrtare e ka përdorur gjithmonë raportin e privilegjuar me Uashingtonin si një kundërpeshë strategjike për të ruajtur ekuilibrat brenda kontinentit, veçanërisht përballë dominancës së boshtit franko-gjerman. Në këtë kontekst, mbrojtja e interesave kombëtare italiane në Mesdhe (Mare Nostrum) kërkon një diplomaci që di të lundrojë mes presioneve globale dhe nevojave rajonale, duke refuzuar ndjekjen e verbër të politikave individuale, qofshin këto edhe të liderëve si Donald Trump, pa i filtruar ato përmes interesit të saj si fuqi rajonale.
Në këtë skakierë të madhe, marrëdhënia mes Shqipërisë dhe Italisë ngrihet mbi nivelet e thjeshta të fqinjësisë; ajo është shndërruar në një partneritet strategjik ekzistencial.
Për Shqipërinë, Italia nuk është vetëm porta kryesore drejt Perëndimit, por mbështetësja më e palëkundur në rrugëtimin drejt integrimit evropian. Vizitat e fundit të kryeministrit Rama në Romë, e më pas në Madrid, duhen lexuar si një përpjekje e koordinuar për të forcuar “krahun jugor” të diplomacisë shqiptare. Në një kohë kur gjeopolitika po riorganizohet rreth zonave të influencës dhe sigurisë energjetike, Italia shfaqet si avokatja natyrore e interesave shqiptare, duke e parë stabilitetin e Tiranës si të pandashëm nga siguria e saj kombëtare.
Lidhja mes dy vendeve ushqehet nga realitete të prekshme: nga prezenca masive e diasporës shqiptare që është integruar në palcën e shoqërisë italiane, te qindra ndërmarrje italiane që operojnë në Shqipëri, duke e bërë Italinë partnerin tonë kryesor tregtar. Ky realitet i ri gjeopolitik ka krijuar një terren ku interesat e të dyja vendeve konvergojnë më shumë se kurrë më parë, sidomos në fushën e sigurisë, menaxhimit të emigracionit dhe projekteve të infrastrukturës strategjike. Megjithatë, pavarësisht kësaj klime pozitive, ekziston ende një potencial i pashfrytëzuar që kërkon vizion për të kaluar nga bashkëpunimi emocional në një integrim të plotë strukturor.
Prandaj, çdo vizitë zyrtare e nivelit të lartë në Itali duhet parë si një fitore e interesit shtetëror, përtej ngjyrosjeve politike apo preferencave ideologjike të qeverive të radhës. Pavarësisht se kush mban shumicën në Tiranë apo Romë, marrëdhënia mes dy vendeve tona është një konstante gjeopolitike që nuk mund të tjetërsohet.
Shqipëria duhet të vazhdojë të gjejë hapësirën e saj nën këtë ombrellë mbrojtëse italiane, duke e konsoliduar rolin e saj si një partner i besueshëm dhe strategjik në Ballkanin Perëndimor.
Ky binom i Adriatikut nuk është vetëm një trashëgimi e historisë, por garancia e vetme për një të ardhme të sigurt në një Evropë që po ndryshon me ritme të shpejta.
