Procesi i diskutimit paraprak të Partisë Demokratike për shoshitjen e kandidaturave për deputetë, bashkë me procedurën e komplikuar alla Big Brother të eleminimit të disa emrave, ka shërbyer për të krijuar një vështrim të përgjithshëm për vizionin e opozitës për ekipin që ajo i sjell shqiptarëve pas dy mandateve në opozitë.
Edhe pse është ende herët për të analizuar “buqetat” e emrave që janë propozuar e pritet të shoshiten nga komisioni “Nishani”, pasi duhet pritur lista finale që do t’i propozohet zgjedhësve e depozitohet në KQZ.
Megjithatë, jo vetëm nga logjika në këtë proces, por edhe lëvizjet e zhvillimet që ka sjellë ky proces, apo edhe reagimet politike, mund të nxirret një vështrim.
Në ndryshim për shembull nga një rast analog që ishte 2005, ku PD-ja për të rinovuar imazhin e saj riktheu të larguarit nga partia, si dhe lançoi një grupim politik të angazhuar në të ashtuquajturin KOP, në emrat e dalë në qarqe, përgjithësisht si të rinj, dallojnë vajzat e djemtë e FRPD, që gjithsesi janë ardhje strukturash partiake “filizore” dhe jo politikisht të marra si një proces dialogu me shoqërinë.
E dhëna e dytë është se, edhe aty ku ka pasur tentativa të rikthimit apo mundësisë për rikthim të figurave “veterane” të PD-së, të larguara nga Berisha apo Basha, reagimi nga lart ka qenë mbytës apo i dhunshëm, që të ndalojë që në burim një proces të tillë.
Sjellja ndaj Jozefina Topallit apo edhe më e freskëta, ajo ndaj Ilir Rusmalit dje, tregon një vullnet politik të lidershipit të opozitës, se nuk është i mirëpritur asnjëri prej atyre që ka, apo ka parashtruar në vite një qëndrim kritik ndaj Sali Berishës, Lulzim Bashës apo enturazhit të tyre politik.
Dhe e treat, që duket se është më dramatikja në këtë aksion politik, është se “pjesa e luanit” apo thelbi i logjikës politike në opozitë, është “blindimi” dhe rikthimi i atyre që vota e shqiptarëve i largoi nga politika.
Insistimi i dhënë nga Sali Berisha dhe hapja e krahut nga Basha, që ish-kryeministri të rikthehet fuqishëm në ekipin përfaqësues të PD-së, edhe pas zërave që kërkuan një mbyllje të këtij cikli, si ai i Genc Rulit, është demonstrimi më i qartë i kësaj fryme politike.
Shto këtu edhe zulmin e Ilir Metës jo vetëm për të qenë protagonist në politikën e opozitës, por edhe për të qenë një nga “yjet” e qeverisë së saj, nëse fiton zgjedhjet, si kryeministër, zv.kryeministër apo ministër i Brendshëm, zëra që morën një OK parimisht edhe nga Basha publikisht, tregon qartë se fytyra publike e opozitës nuk ka fytyrën e Lulzim Bashës si lider.
Ndryshe nga 2005, kur PD nxori para shqiptarëve një foto të kuruar nga Fadil Berisha në SHBA, të Sali Berishës, këtë herë, fotoja nuk është solo, por më shumë një “triumvirat”, ku edhe nëse Basha qëndron në mes, ai po “mbytet” nga shtyrja që i bëjnë Berisha dhe Meta çdo ditë.
E ky triumvirat, i sjellë si imazh primar i opozitës PD-LSI në zgjedhjet e 25 prillit nuk jep një mesazh për ndryshim politik në vend, edhe pse protagonistët apo mbështetësit e tyre në panele televizive e theksojnë non stop.
Qartazi ky është imazhi i një riciklimi politik, i një riciklimi të elitës më jetëgjatë politike të vendit, e cila edhe pse njerëzit i kanë larguar nga dera me votë, kërkojnë të hyjnë nga dritara, natyrisht me votë, por duke përdorur imazhin e Lulzim Bashës….
