Nga Mero Baze
Mesazhi i sotëm i Ambasadës së SHBA në Tiranë nuk është për Sali Berishën. Sali Berisha është i qartë për të ardhmen e raporteve të tij me SHBA. Ai e di se do të vdesë “non grata”, ai dhe familja e tij, nën akuzën për minimin e demokracisë, korrupsionin madhor dhe shantazhin ndaj drejtësisë.
Sali Berisha nuk ka dilema për këtë. As SHBA nuk ka dilema se Berisha s’e ka kuptuar qartë situatën.
SHBA kërkon t’i dalë borxhit Partisë Demokratike dhe atyre që janë rreshtuar pas Sali Berishës si “ushtarë me gotën e çajit të mëngjesit në dorë”. Mesazhi i SHBA është për t’u kujtuar atyre se janë rreshtuar pas njeriut të gabuar.
Ndoshta ky mesazh nuk do të ishte i nevojshëm nëse Sali Berisha dhe mbështetësit e tij nuk do të përfshiheshin në një fushatë propagandistike për ndryshimet politike në SHBA, duke e konsideruar rikthimin e Trump si rikthimin e Sali Berishës. Deklarata të tipit “rikthimi i Berishës tani ka ndodhur” apo “ata që na sugjeronin të hamë bar tani të gjejnë vrimë ku të futen”, pasqyrojnë një mentalitet fyes për SHBA si një shtet demokratik dhe politik, që ndryshon parimet sipas ndryshimeve të lidershipit.
Ky është mesazhi i parë i fortë se asgjë nuk do të ndryshojë dhe se çdo përpjekje për të mashtruar elektoratin me gënjeshtra të personave të sanksionuar do të jetë një dështim i ri. Dhe kjo nuk vjen nga ndonjë antipati e SHBA për PD, por nga respekti për PD. SHBA thjesht dëshiron që PD të ndajë fatin e saj nga një udhëheqës anti-amerikan.
Nga ana tjetër, ky mesazh synon të nxisë PD të jetë një parti me profil perëndimor dhe të mos futet në spiralen e dhunës dhe konfliktit që i imponon Sali Berisha për interesat e tij. Duke konfirmuar se SHBA ka kontakte me drejtues të PD që i konsideron të pranueshëm, ajo u këshillon atyre që “të angazhohen në mënyrë konstruktive në një proces politik që është i barabartë për të gjithë”.
Dhe kjo është më e rëndë për Sali Berishën se sa deklaratat e drejtpërdrejta të SHBA-së për mosbashkëpunim me të.
Ajo që e vret më shumë Berishën nuk është izolimi i tij personal, por thirrja e SHBA për pjesën tjetër të PD, që të ndjekë këshillat e saj për dinamikën politike në vend.
Berisha më lehtë pranon të mbetet i izoluar gjithë jetën, por të komandojë një PD kundër SHBA, sesa të pranojë që SHBA të “komandojë” PD dhe të thërrasë njerëzit e tij në Ambasadë për t’u thënë se me Sali Berishën nuk keni të ardhme. Kjo është më e rëndë se sanksionimi zyrtar që i është bërë atij.
Gjithë beteja e tij trevjeçare është bazuar në skemën që ai të marrë PD-në dhe ta përdorë atë si mburojë ndaj SHBA. Tani që SHBA ka kontakte me drejtues të PD dhe i përdor ata kundër tij, është fundi i botës për të, pasi kjo i hedh në erë gjithë betejën që ai ka bërë për t’i treguar SHBA-së se mes saj dhe Berishës, demokratët do të zgjedhin Berishën.
Ndaj, ndryshe nga të tjerët, Berisha nuk është i alarmuar pse SHBA përsërit që nuk bashkëpunon me “non grata”, por është i shqetësuar se SHBA do të bashkëpunojë me PD. Kjo e lë atë pa gjumë.
