Me Nexhmijen, ashtu si edhe me shumë ishfunksionarë të lartë të kohës, Kiço Kapedanin e ka lidhur puna. Njëherë, në vitin 1981, teksa ishte zv.drejtor në gazetën “Zëri i Popullit”, e ka thirrur për t’u takuar Nexhmije Hoxha, pasi drejtori ishte me pushime. Ajo e ka pyetur rreth mundësisë që Liljana, nusja e djalit të saj, Sokolit, të bëhej zv.kryeredaktore e “Zërit të Popullit”.
“U përpoqa t’i shpjegoj shoqes Nexhmije, që puna në gazetë kishte orare të vona, shumë tensione, e lodhshme, se ishte e përditshme, ndërsa Liljana si familjare e re ishte e vështirë që ta përballonte. I sugjerova që ta çonte tek ATSH-ja, sepse sipas informacioneve paraprake që kisha, aty do të dilte në pension nëndrejtori. Ajo më falënderoi dhe e mori parasysh sugjerimin tim. Pas pak kohësh, Liljana u emërua nëndrejtoreshë në ATSH”, thotë Kiço Kapedani për gazetën Panorama, duke shtuar: “Por jeta më pas më dha të kuptoj, se e kisha sugjeruar për të zezën time”.
Sipas tij, ajo ishte ambicioze dhe donte t’i tregonte çdokujt se ishte më e zonja, përfshirë edhe Kiçon, i cili ishte transferuar ndërkohë si redaktor pranë shtypit të jashtëm, në ATSH. “Nuk dua të tregoj me detaje, por po e përmbledh shkurt që patëm një përplasje për profesionalizmin në punë dhe Liljana më kërcënoi ‘ta tregoj në mbledhjen e partisë’. Unë nuk isha budalla që të hahesha me të dhe menjëherë kërkova që të lëviz nga ATSHja”, rrëfen Kiço ngjarjen që i përket vitit 1988. Ai ka takuar më pas drejtorin e ATSHsë, Taqo Zoto, dhe i ka treguar incidentin me të renë e Enver Hoxhës.
“I thashë që unë murit me kokë nuk i bie dot, do të përpiqem që brenda javës të lëviz nga ATSHja, do të jap dorëheqjen vetë. Por ju lutem, mos ma nxini karakteristikën, sepse pastaj kushedi ku më degdisin”, tregon Kiço Kapedani, i cili vërtet brenda javës është larguar “me lezet” nga ATSHja, duke nisur punën e re si sekretar kolegjiumi pranë revistës “Pararoja”, që më pas u bën organ i Policisë. “Rroga ishte më e mirë, por edhe puna më pa stres”, thotë ai, ndërsa historitë nga e kaluara i ka pa fund. Vetëm për miqtë, ama. Dhe këto pak radhë për të gjithë, pas shumë lutjesh…
