Nga Agron Gjekmarkaj
Kronika shfaq prani besnike ndaj atyre që mbeten përsëri me gisht në gojë!
Tao pardje ishte më i mërzituri, po nuk e bëri veten! Pikëllimin e brendshëm ia fshihte serioziteti i jashtëm prej babloku!
Ndonëse të gjitha “glacat” që “flamingot” hidhnin prej tre muajsh i ka mbledhur me një stoicizëm mbresëlënës, si të ishin lulebore a mimoza, përsëri Babua u mjaftua vetëm me një fletëlavdrim, një sulmues kauçuku në gjoks dhe delegim të autoritetit moral mbi ministrat jetim.
Urdia e Taos prej ditësh shpërndante llokume e kafe shyqyri, por dje mbetën turivarur!!
Alket Hyseni, me puro në gojë, teksa kishte therur edhe një dash, priste sinjal për ta futur në hell! Domixhanit i hiqte tapën herë pas here dhe me krenari thoshte – ball kazani, ball kazani! Vërtitej si dollibash me një peshqir të yndyrosur nga djerset rreth qafës nëpër oborr duke vrarë miza me nje dege hardhia në pritje të myzhdese që nuk po ia behte!
Kësaj i thonë të mbash verë në kurriz e të pish ujë, turfullonte një drejtoreshe e madhe në Kuvend, meqë struktura e re i ka trazuar, tjetri ia priste: drejtësia nuk është e kësaj bote, po e xhehnemit, dhe mjekrra i dridhej si purtekë!
Dallamanga Genc Gjonçaj nuk përfshihej, lemonte telefonin duke pritur tringëllimën e tij! Herë pas here e fërkonte, po ai nuk ngrihej.
Gjepura i dukeshin hallet e dynjase! Veç të binte ai i uruar, pa edhe Ermua le të vinte e të ulej në atë kanape!
Ndërsa këta të Nikos, pacifistë e fatalistë, kishin bërë senduqet e baulet gati, të dorëzuar! Mushkat i kishin lidhur tek ganxhat!! Për siguri kishin marrë edhe nja dy gomere, se mbetej ndonjë çikërrimë!
Një gardist shihte me përbuzje bajgat që lëshonin.
Të ngratët po i zbrisnin vetë orenditë e qilimat, se askush nuk i ndihmonte! Sapo u shfaq Kostaqi me bulëza djerse gëzimi mbi ballë, i cili bërtiste “sihariq”, “sihariq – Babua na bëri përsëri kabull, po e hamë dhe këtë vit të ri”, nëpër shkallë filluan t’u dilnin përpara, të qitnin kryet me dyert gjysmë të hapura: ndalni ku veni, qysh do dalë Librazhdi para Korçës, bishti para sqeparit, këtu do bënim mamin, do digjeshim si Jan Palashi dhe kjo nuk do ndodhte, flisnin me nxitim e kush më parë vendoste një karrige, zbrazte një arkë, e në vend rreshtonte enë!
Po si nuk ju pamë kur po zbrisnit, që na plaçin sytë, na plaçin, rënkonte njeri i hardallosur marazi!!
Bajgat poshtë i mblodhi dhe i futi në një vazo të praruar, si të ishte flori e shkuar floririt!
“Më mirë unë që s’bëj asgjë e ka kohë që nuk pres më gjë, mërmëriti Klos baballeku! Ai foli me vete dhe pa orën me ndjesi ankthi, sepse dreka me Gjush akulloren po i rrëshqiste nën hundë, duke i shtuar sekrecionet! Hante një copë nga blloku i shenimeve dhe i dukej sikur kafshonte levrekun e zënë me grep! Sa mirë që paguan Gjushi, ky është një motiv për të buzëqeshur!
Le Festim de Gozha ishte më në fund i qartë , ai kuptoi se të parëndesia është suksesi i jetëgjatësisë në Qeveri.
Tezja, e cila që kur mori konsideratat e Dielles ndihet më e sigurt, e lehtë pupul, bashkë me Ekonomin dhe Evis Kushin shihte Sypetrit Malajn dhe Ceno beun duke shprehur naivitete estetike: “Si shumë të palestruar janë këta qerratenj dhe pa qime, të jenë burra safi si Babua në atë zaman, kur kosiste me gjoksin leshtor e shkruante enciklikën për bujqësinë? Ato leshuan një eh që herë-herë ndihej si ahhh, po nuk ndahej ku fillonte ehuu e ku mbaronte ahuu, apo lozonjar e të marifetit si Sofjani vazhduan perjetimin !?
Baahhh”, shprehën pasiguri të trija njëkohësisht!
Ervin Hoxha, tashmë një çamarrok i rehabilituar qe perdite meson se sa te duan shoket e partise, si shoku ynë Tili”, por ende nën mbikëqyrjen e Ogit, shikonte Gonxhen e fryrë si një mullar e mendonte sa bereqet është në politikë statusi i idiotit dhe zgrapsit!! Ç’fat pati ky teveqel, tani do dhe Bashkinë e Tiranës, zdapi, dhe kruante kokën!!!
Erjon Malaj merakosej ç’të bënte me dy kostumet e blera dhe i feksi ideja t’i çonte faturën “Kronikës”, e cila shet iluzione si tregtari i Venedikut!
T’i bënte zhapone apo me mëngë të shkurtra, se ende vapë! Keqardhej që nuk i veshi për festë! Qefserja që ia lexoi brengën i tha: e mira të vjen kur s’e pret, si rrufeja nga qielli, ja shiko mua! Më ka goditur e rri si e mpirë!
Pardje vetëm dy veta morën emërim: Klodi Spaqia ministre dhe Pendavia, i cili qau nga gëzimi, motrani e shoqëni u mërzitën!
Ulesia pati një si rrëqethje të lehtë dhe sytë iu lëbyrën me cmirë, kur Toni nxirrte barkun përpara dhe ledhatonte sumbullat si ministër edhe për këtë stinë! Lakmia, o njeri i mirë, të bëhet pus, sikur i thoshte me shikim!
Një pritshmëri të pashprehur e gëlltiti poshtë!
Mamica rrinte e merrylur, e përhirtë, teksa shikonte Babon me dilemën: është vallë ky Skënderbeu im, imzoti apo Ballabani, i cili në vend të brirëve të dhisë paskesh vënë një çallmë???
Braçja ankohej: “Ça thotë ky mi, ça thotë ky mi, do bëhen deputetët si tellall, medemek qeveria s’ka faj, po këta po”! Dilua degjonte e nje “ tobestah furullah” çante ajrin. Shalsi ishte fresk ! “ Besa” do e nxjerre Shqiperine në selamet vikaste Antoneta!
Brunilda Bakerri pyeste Damon:
“Xhaxhi Damo, Xhaxhi Damo, kush është ky Ditmar Bushati gojë veremi dhe i tregonte nje fotografi te Namik Dokles që bën ironira me pushtetin e Babos dhe me ne, figurat e larta të partisë?”
Damua heshti një çast, mori frymë e tha: “Po ja, një që nuk hipi në makinën e Babos vite më parë, ai e shtypi dhe ja ku jemi, ai Loni prej betoni, unë Peti prej së vërteti”!
Brunilda bëri sikur e kuptoi metaforën dhe tundi kokën mendueshëm!
“Si flet edhe ti, xhaxhi Damo, si shkrimtar”, i tha!
Damua u përkëdhel në sedër.
Ashtu bëri dhe Zeniqeja aty pranë, e cila habitë filozofike do t’i shuajë tak-fak, si natyrë intelektuale që është!
Bela nuk dukej e ulur mbi karrige, po mbi një ankth ekzistencial si e derguar speciale e Kronikes per te vezhguar detajet !
Në fytyrën e Etildës ishte skalitur parulla: “Babua flet, ne besojmë; ai vuan, ne qajmë.”
Te Kronika bën punën e saj, sytë i zënë Salianjin me një grup njerëzish, të cileve me një kove u shperndante helm sapo iku ai filluan të rrihen paq, me shpulla që binin si sëpata, me grushte si tokmak, me shqelma të tërbuar, që aman, fale i kjoshim Zotit! Ç’tu ketë thënë, menduam, që po sakatohen me kaq sukses, që e rrahura u duket zgjidhje e paqja ferr!?
Ku vete ai, nga pas e ndjek sherri, poterja e zallamahia !
Klevisi mbushi 37 vjeç, e festuam dhe e uruam evlatin.
Gazment Bardhi gjithe të ënjten shkarkonte dosje qe edhe Mark Alemi do ja kishte zili per t’ja derguar “Pasqyra Albania-s” me siguri” qe të gjejnë zgjidhje . Jorushi i Tabakeve po ben pergatitjet e fundit per një mesymje të madhe diplomatike në Bundestag e me pas tutje tehu !
