Nga Spartak Ngjela
E kuptoni tani se si ka degraduar historia kombëtare në Shqipëri?!
Në 7 prill të vitit 1939 Shqipëria u pushtua nga Italia fashiste.
Në Durrës ajo u prit me armë vetëm nga oficeri hero Mujo Ulqinaku, me një grup luftëtarësh.
Kurse mbreti i Shqipërisë Ahmet Zogu, një ditë më parë kishte ikur nga Shqipëria. Dhe nuk duhet të harrojmë se mbreti ishte njëherësh edhe komandanti i përgjithshëm i ushtrisë shqiptare.
Ja, një të tillë rast të turpshëm nuk e ka kaluar asnjë vend tjetër në Evropë, kur ky ka qenë përballë një pushtimi nga një shteti i huaj.
Si mund të arratiset nga vendi i tij, ditën e pushtimit, mbreti që ka qenë kryetar i atij shteti!
E kuptoni tani se si ka degraduar historia kombëtare në Shqipëri?!
Dhe ky ishte mbreti i Shqipërisë.
A keni parë të ketë lënë ndonjë gjë të shkruar?
Asgjë. Sepse ishte një hiçasgjë në kuptimin intelektual.
Dhe duhet ta keni parasysh gjithmonë se ky ka rrëzuar me ushtritë e Beogradit njeriun më të madh që ka nxjerrë deri tani populi shqiptar: Fan Stilian Noli; i cili, si kryeministër ishte zgjedhur me votën e popullit shqiptar.
Dhe koha kështu vijoi, se edhe Enver Hoxhën Serbia e solli në pushtet në Shqipëri.
Por…
Historia për një akt të turpshëm antikombëtar të një mbreti apo të një kryeministri të një shteti të pavarur, duhet thënë dhe treguar gjithmonë, në mënyrë që një akt i tillë antikombëtar të mos përsëritet më në historinë e këtij shteti.
Koha historike është një rrëfim për të vërtetën, dhe, një fakt historik, që është i turpshëm për një kryetar shteti, duhet treguar gjithmonë.
Si ka mundësi që, një ditë para pushtimit nga një shtet tjetër, mbreti i Shqipërisë të arratiset nga Shqipëria dhe ushtria e shtetit të shpërbëhet!
E kuptoni tani se si u zhvillua kjo historia jonë nga një akt i tillë? Nëse mbreti do të kishte drejtuar ushtrinë shqiptare në prillin e vitit 1939, historia e Shqipërisë do të ishte historia e një shteti evropian. Kjo sepse, e gjithë rinia heroike shqiptare që kërkoi armë masivisht në prillin e vitit 1939, do kishte nisur luftën kundër fashizmit italian. Dhe kjo rini që luftoi nën drejtimin e partisë komuniste për çlirimin e Shqipërisë, do të kishte luftuar po njëlloj e drejtuar nga mbreti i tyre që iku në një drejtim të paditur.
Por, pikërisht përballë një fakti të tillë, historia jonë do të ishte një tjetër histori. Kjo sepse komunizmi nuk kishte shans që të vinte në pushtet në Shqipëri, kurse Ahmet Zogu do të ishte sot jo një mbret ikanak që la atdheun e tij dhe u arratis për të mos iu përgjigjur me luftë pushtuesit italian, por do të ishte, sigurisht, një hero kombëtar.
Ja, kjo është përgjegjësia historike e çdo kryetar-shteti që është e do të vijë në Shqipëri, sepse ikanaku nga detyra shtetërore përballë një rreziku kombëtar, është një fantazmë historike dhe asgjë më shumë…
Kij Tak Ngjela mo, mos është anarkisto socdemokrat ?
Pse do thoni ju ?
Ki vetë, ka qënurë deputet i këtijë parlamenti, dalë nga zgjedhjet e 1997 si anetar e partisë së Zogjit.
Qysh e drodhi nashti ?
Si gjithmonë mo, e dredh ki Çuni i madh i Kiços dhe Vera Ngjelësë.
Ku të bjerë era pará, atje vete e çirretë, megjithse javash javash afron të 80-të pranverat….njelloi si shoki i tijë, Sali Brrisha.