“Ambasadori i Zi”, Sali Berisha!

Nga Ardit Rada

Kur Europa mblidhet për të diskutuar përparimin e rajonit drejt integrimit, Sali Berisha vendos t’i japë një dorë hiri të zi mbi imazhin e Shqipërisë. Ish-kryeministri, tashmë me statusin e një “të sanksionuari” nga Perëndimi, ka zgjedhur ta shëtisë vetveten në korridoret e Brukselit jo për të lobuar për vendin e tij, por për të bërë pikërisht atë që di më mirë: të përçajë, të akuzojë, dhe të ngrejë flamurin e baltosjes.

Kushdo që I ka ndjekur vizitat e fundit të Berishës në kryeqendrën e Europës do të mendonte se ai është atje si i dërguar i Athinës që e do aq shumë, apo i Beogradit për të cilin dyshohet, për të shpjeguar pse Shqipëria nuk është ende gati për Europën. Një lloj “anti-diplomati” apo një lloj aktori që ka harruar se shfaqja ka mbaruar, flet për “regjimin”, për “krimin në pushtet”, dhe për “shkatërrimin e demokracisë”.

Ironia është e thellë: njeriu që dikur firmoste marrëveshje me liderët europianë kur qeveria e tij ia kishte dhënë çelësat fazlliçëve, sot endet në hollin e Brukselit si një figurë tragji-komike që mundohet të kapë ndonjë mikrofon apo vëmendje nga një deputet periferik europian. Dhe kur kjo ndodh, nuk flet për sfidat e vendit, për potencialin e rinisë, apo për mundësitë ekonomike. Por për “armiqtë” e tij personalë, për “drejtësinë politike” që e ka lënë pa imunitet dhe për një Shqipëri që, sipas tij, po rrokulliset në humnerë që nga dita që ai doli nga pushteti.

Berisha në Bruksel është si ajo kaseta e vjetër që rrotullohet e rrotullohet, por askush nuk e dëgjon më – jo sepse është pa zë, por sepse e gjithë bota tashmë e di refrenin përmendësh: “Unë jam viktima, të gjithë të tjerët janë fajtorët”.

Në vend që të jetë një zë që jep mbështetje pa kushtepër integrimin siç  e kërkojnë zyrtarët më të lartë të BE, Berisha sot është bërë zëri që përpiqet të zhbëjë çdo arritje, vetëm që të mos mbetet i fundit në histori. E ndërkohë që Shqipëria përpiqet të ecë drejt BE-së, me sfida reale për të zgjidhur, Berisha zgjedh të jetë ai që i hedh gurë rrugës. Madje me krenari prej të marri!

Berisha në Bruksel nuk është një lajm i mirë për Shqipërinë, por të paktën shërben si një kujtesë se disa emra, pavarësisht kohës që kalon, nuk mund të shohin përtej hijes së tyre. Dhe ndërsa Shqipëria përpiqet të shkojë drejt BE, ai sillet me zell të pashoq për ta veshur këtë rrugëtim me errësirën e tij personale.

Sot teksa Brukseli për shumicën është një tribunë shprese, për Berishën është një skenë ku tenton të luajë aktin e fundit të një drame që Shqipëria ka kohë që e ka mbyllur. Sot mbi të gjitha është e sigurt se ‘publiku’ europian nuk do ta ngatërrojë zërin e tij me atë të një kombi të tërë që kërkon të ecë përpara. Ndërsa për hallet personale, duhet të trokasë në derë tjetër, ndoshta atje ku hodhi 6 miliardë lekë për lobim pasi dështoi në gjyqet ndaj Blinken dhe Britanisë.