Nga Ilir Yzeiri
Që nga viti 1990 kur studentët u derdhën rrugëve me parrullën « E duam Shqipërinë si gjithë Europa ! », kanë kaluar 36 vjet. Që nga viti 1944 deri në vitin 1990, kur komunistët erdhën në pushtet dhe na premtuan se do të na çonin në komunizëm, kaluan 46 vjet. Sipas një llogarie të thjeshtë shqiptarët po jetojnë në pritje të realizmit të ëndrrës për t’u bashkuar me familjen europiane po aq kohë sa, përafërsisht, jetuan ata që prisnin të shkomin në komunizëm- në një rend pa klasa, me barazi shoqërore e me mirëqënie për të gjithë.
Komunistët e kishin më të qartë vizionin e tyre utopik dhe punonin thuajse çdo ditë që ai realitet të mbetej një vizion, pra të mos realizohej kurrë. Tani që kemi fituar lirinë dhe, me qenë se të gjithë nuk kemi asnjë iluzion se utopia që na është premtuar është një realitet që ekziston, sepse Europa Perëndimore, Bashkimi Europian nuk janë utopi, janë topose realë, një dorë e fshehtë, që duket sikur mban një shkop magjik në dorë, na e largon këtë ëndërr dhe toposin real na e kthen në një utopi.
Gjithnjë, madje çdo ditë e çdo muaj që kalon, ne marrim mesazhe negative dhe sipas kumteve që lëshojnë ambasadorët e akredituar në vendin tonë, ne jemi përsëri fajtorë, kemi shumë punë për të bërë ende. Të krijohet përshtypja se ëndrra jonë për t’u futur në Europë nuk është një akt, një veprim, pra, nuk varet nga ajo që bëjmë ne, ajo është një gjendje e vazhdueshme, një përpjekje pa fund, ashtu si këshilla që u dha Jezusi ndjekësve të tij që ju duhet të synoni modelin, por të tillë nuk do bëheni kurrë.
Ambasadorët e huaj në Tiranë gjithnjë më kanë kujtuar atë Komisionin Ndërkombëtar të Kontrollit që administroi Shkodrën në vitet 1913-194, pas tërheqjes së Malit të Zi. Pra një asgjë- një agjenci të madhe burokratësh që mbledh informacione për hesap të vet, që shkruan raporte dhe mbledh fakte që nuk kanë lidhje me mënyrën se si do të zhvillohet Shqipëria, por që do t’i shërbejnë ndonjë plani strategjik nga ato që futen në sirtarët e burokracive europiane e dalin pas qindra vjetësh. Veçanërisht reagimet e ambasadorëve pas çdo veprimi që lidhet me SPAK janë jo vetëm të papranueshme, por edhe cinike. Përse?
Para dy ditësh qarkulloi një video e kryetarit të burgosur të Bashkisë së Stambollit, Imamoglu që hyn në një sallë të madhe gjykate, pa pranga, i rrethuar me policë dhe në prani të qindra mbështetësev të tij të pranishëm në atë sallë që brohorisnin emrin e tij si në stadium dhe ai që i përshëndeste duke buzëqeshur. Është gjykata turke. Pra, jemi në Turqi, në atë vend që BE-ja, pra shefat e këtyre ambasadorëve të Tiranës, e qortojnë si autoritar e me plot epitete të tjera.
Ndërsa në Shqipëri, ai SPAKU i Altin Dumanit dhe Olsi Dados ka një vit që e trajton në mënyrë çnjerëzore njeriun më të votuar në Tiranë, Erion Veliajn, i cili kur paraqitet në gjykatë futet në kafaz i izoluar, ndryshe nga kolegu i tij në Stamboll. Si ka mundësi që këta ambasadorë nuk bënë një deklaratë të vetme për këtë krim shtetëror?
Si ka mundësi që ambasadorët e vendeve Perëndimore që ne i kemi si model nxisin burgimin, linçimin publik dhe frymëzojnë SPAK-un që të bëjë arrestime dhe gjyqe popullore ? Ne kemi besuar se Europa është kampionia e lirisë dhe e prezumimit të pafajsisë. Po si ka mundësi që ambasadorët e Tiranës kërkojnë të imponojnë në Shqipëri modelin e Putinit me arrestime pa fund dhe nuk nxisin dhënien e drejtësisë. A jeni njohur me rezultatet e këtij spektakli politik që bën SPAKU në Tiranë, zotërinj ambasadorë?
Një ark peshk, Lefter Koka i tejkalon afatet e paraburgimit sepse nuk i ngrihet akuzë dhe pasi qëndron dy vjet në burg lirohet. Shqipëria e varfër sakrifikoi nga buxheti i saj për të ndërtuar një drejtësi të lirë e të pavarur, por dështoi.
Mali i dosjeve që nuk shqyrtohen nga gjykatat tona do të na zërë të gjithëve përfund, sepse Shqipëria u entuziazmua aq shumë nga fjala SPAK sa tani ka harruar se drejtësinë e jep gjykata dhe jo prokurori politik.
Është e paimagjinueshme të mendosh se në një kohë kur bota, siç shkruante me të drejtë Zhak Attali këto ditë, është në prag të një Luftë të re Botërore, kur Amerika ka lëkundur besimin te demokracia e vërtetë, kur Europa po paraqitet e përçarë, gati e sëmurë dhe në një krizë të thellë identiteti, ambasadorët e Shqipërisë merren me humorin e SPAK.
Si ka mundësi që këta ambasadorë nuk kanë përfillur opinionin e elitave shqiptare të cilët në hapësirën publike kanë vënë alarmin se Shqipëria po kthehet në një shtet e republikë prokurorësh të cilët nuk kanë asnjë motiv për të dhënë drejtësi, por vuajnë nga protagonizmi politik dhe nuk është çudi të jenë edhe nën frymëzimin e atyre që duan ta mbajnë këtë vend nën avujt e një mirazhi pafund.
