Nga Ben Andoni/
Mbledhja e fundit e Këshillit të Sigurimit Kombëtar ka bërë për herë të parë pas shumë kohësh njerëzit kryesorë të shtetit shqiptar. Të mendosh se, ka prej tyre, që deri më tani kanë folur për njëri-tjetrin më keq se për ISIS-in, të vjen të qeshësh. Anipse tashmë halli është i përbashkët: Terrorizmi. Duket pak e stisur si urgjencë kombëtare, në morinë e urgjencave potenciale, kurse pasi presidenti në vend të mediatizimit, mund ta ruante ta kishte këtë si mbledhje permanente. Dhe, jo thjesht për kërcënimin e përbashkët ndaj terrorizmit, por e përsërisim edhe për shumë e shumë shqetësime me të cilat përballen shqiptarët sot dhe që u përplasen para fytyrës për çdo ditë.
Presidenti Nishani, më i dobëti syresh në rreshtin e kolegëve të tij në historinë shqiptare jo vetëm që se ka shfrytëzuar tagrin e tij për sheshimin e shumë problemeve të jetës shqiptare, ardhur nga politika por është edhe krejt jashtë shqetësimeve, që ka sot realisht vendi. Dhe, nëse është e vërtetë, siç pretendon se edhe përgjohet, kjo të bën të kuptosh edhe tagrin që mund të ketë mbi palët. Ndaj, mbledhja me këtë temë i bëri shqiptarët të mendojnë se këta burra shteti para rrezikut të përbashkët të mos e barazojnë Islamin me terrorizmin, por edhe t’i japin fund duartrokitjes pa fund dhe shpalljes së harmonisë fetare, kudo e vend e pa vend.
Sot, një nga problemet reale është që të arrihet të kthehen raportet ndërfetare në Shqipëri sipas traditës. Të kujtojmë atë që ndodhi me Censusin dhe ku komunitetet nuk e ngritën zërin për uljen drastike të komunitetit ortodoks; shqetësimet e komunitetit katolik, kur vinte puna për nëpërkëmbjen e Nënë Terezës, që mbi të gjitha përbën një simbol kombëtar. Apo fushatat ndaj myslimanëve që fryhen gjithnjë nga burime kinse të panjohura.
Duke mbajtur argumentin e religjionit: Ka ardhur dhe ka shkuar koha që komuniteteve duhet t’u shikohen shumë gjëra në ditët tona. Ishte e frikshme ajo që thoshin autoritetet myslimane për disa xhami, që nuk i kishin nën juridiksion. Apo dhe vetë sjelljen e shumë klerikëve që duken gjithnjë e më shumë politike. Ndërkohë që shteti vetë e ka tepruar me lojën e lodhshme me pronat e tyre dhe mos respektimin në thelb të instancave të kulteve, që duhet të përkrahen realisht në praktikë, kur ka klerikë të tillë që përçajnë. Ka ardhur koha që fetë që lidhen me Abrahamin, që ngrihen mbi bazën teologjike e praktike të një dialogu të mirëfilltë, të komunikojnë si duhet me politikanët për të ardhmen me anë të dialogut.
Vetëm se kjo bëhet edhe kur dialogu ka kahe të dyfishta, në këtë rast dialogu mund të ushqehesh si duhet edhe nga presidenti i vendit, që një mbledhje të tillë të Këshillit të Sigurimit ta bënte pa bujë mediatike për të ardhmen tonë… për një paqtim të vërtetë kombëtar.
