“Misioni Hormuz”, i shpallur fillimisht dhe më pas mohuar, mbetet një opsion në tavolinë. Donald Trump e përmend atë si një garanci për “ruajtjen e rrjedhës së naftës”, por plani nuk është ende përfunduar. Shtëpia e Bardhë u detyrua të mohojë se Marina amerikane kishte shoqëruar tashmë një naftëmbajtëse në Ngushticën e Hormuzit, pas një postimi të sekretarit të Energjisë, Chris Wright, në X, i cili u fshi pak minuta më pas, ku pretendonte se “shoqërimi i parë” kishte përfunduar “me sukses”.
Mesazhi, i hequr shpejt, ndikoi në tregje, duke shkaktuar rënie të çmimeve të naftës me mbi 15%. Pak më vonë, zëdhënësja e Shtëpisë së Bardhë, Karoline Leavitt, korrigjoi informacionin, duke mohuar fillimin e shoqërimeve për anijet tregtare, por duke theksuar angazhimin për të mbrojtur “rrjedhën e lirë të energjisë”. Pikërisht këtë dëshiron të pengojë regjimi i Teheranit. Një zëdhënës i Gardës Revolucionare paralajmëroi se “çdo lëvizje” e flotës amerikane në Ngushticë do të ndalohej me raketa dhe dronë. Sipas inteligjencës amerikane, Irani po vendos minat në rrugë.
“Në orët e fundit kemi goditur dhe shkatërruar plotësisht dhjetë anije dhe/ose anije minash”, njoftoi Donald Trump në mbrëmje, duke kërcënuar me “pasoja ushtarake të papara” nëse Teherani vazhdon. Lufta mes SHBA-Izrael dhe Iranit ka paralizuar praktikisht trafikun përgjatë bregut iranian, në një pikë ku normalisht kalon rreth një e pesta e naftës dhe gazit natyror të lëngshëm botëror. Kreu i Shtabit të Përgjithshëm amerikan, Dan Caine, konfirmoi se ushtria po vlerëson “një gamë opsionesh” për mundësitë e shoqërimit të anijeve tregtare.
Mbrëmjen e së martës, Emmanuel Macron mblodhi në Pallatin Elize një Këshill të ri të Mbrojtjes për të diskutuar, ndër të tjera, pjesëmarrjen e Francës në një mision të strukturuar detar në Ngushticë. Parisi po shqyrton mundësinë e vendosjes së dy fregatave, pasi tashmë ka dërguar në zonë aeroplanmbajtësen Charles de Gaulle.
“Misioni Hormuz” mund të ndjekë modelin evropian të Aspides në Detin e Kuq kundër rebelëve shiitë Houthi të Jemenit, aleatë të Teheranit. Por nëse “zona e kuqe” në Jemen ishte rreth 80 kilometra, në Hormuz ka mbi 300 kilometra për të mbuluar. Këtë çështje e kanë diskutuar edhe liderët e Mbretërisë së Bashkuar, Gjermanisë dhe Italisë në një bisedë telefonike të re. Kryeministri britanik Keir Starmer i ka shpjeguar kancelarit Friedrich Merz dhe kryeministres Giorgia Meloni nevojën për të mbrojtur anijet tregtare dhe për të rivendosur një nyje jetike. Londra shpreson në bashkimin e aleatëve të tjerë në “koalicionin Hormuz”. Por, ashtu si në koalicionin e Vullnetarëve, amerikanët janë thelbësorë dhe pa udhëheqjen e SHBA-ve, asnjë operacion nuk mund të realizohet.
Shoqërimi i anijeve tregtare në Hormuz është shumë kompleks, pasi ngushtica është e ekspozuar ndaj kërcënimeve në një rreze 270, madje 360 gradë, duke përfshirë sulmet e mundshme të mini-nëndetësve iranianë. Ky operacion kërkon të paktën disa shkatërrues, disa pranë anijeve, të tjerë pranë bregut iranian, dhe avionë dhe helikopterë anti-dronë me sistemin APKWS (Advanced Precision Kill Weapon System). Deri tani, vetëm shkatërruesi britanik HMS Dragon ka arritur të niset dje nga Portsmouth, me mbërritje në zonë të parashikuar jo më herët se pesë ditë.
Dhe e gjithë kjo u ndez nga SHBA dhe Izraeli, ndërsa britanikët, kundër sulmit parandalues, nuk duan dhe nuk mund të marrin një përgjegjësi kaq të madhe.
