Nga MOIKOM ZEQO
Titulli i mësipërm është një pyetje e beftë, e natyrshme dhe njëkohësisht pyetje e tmerrshme.
Opinioni publik ka të bëjë me pushtetin e katërt, pushtetin e fjalës së shkruar dhe të mediave elektronike. Por pushteti i katërt i kapërcen kufijtë mediatike.
Opinioni publik ka të bëjë me substancën morale të kombit dhe të qytetarëve.
Opinioni publik lidhet me procesin e pandalshëm të ndërgjegjësimit individual dhe kolektiv.
Opinioni publik është gjithmonë një apel i madh dhe i vërtetë.
Opinioni publik është përditshmëria si problematikë. Opinioni publik është problematika si ardhmëri.
Opinioni publik ka të bëjë me ekzorcizmin e të gjithëve dhe të secilit.
Opinioni publik është i pashmangshëm dhe i domosdoshëm. Opinioni publik është syri ynë i brendshëm i sendeve dhe i shpirtit për të parë me kriticizëm dhe logjikë çdo pengesë, çdo deformim, për të hedhur tej dhe për të kundërshtuar të keqen. Opinioni publik është më i barazvlefshëm me lirinë se sa vetë ligjet.
Pozitivizmi juridik që zotëron sot tërë jetën politike të planetit mbështetet mbi postulatin se ligjet e mira e bëjnë një shoqëri më të mirë.
Unë mendoj se pozitivizmi juridik gjithsesi nuk duhet mbivlerësuar. Ndoshta e kundërta është akoma më e vërtetë, që shoqëri e mirë i bën ligjet e mira, deri në atë shkallë, deri në atë kuptim që ekzistenca formale e këtyre ligjeve mund të anulohet, mund të mos jetë një praktikë, sepse karakteri formal i ligjit është i ndërvarur dhe nuk mund ta mbizotërojë realitetin e gjallë. Forca e opinionit publik është shumë e madhe në raport me shkallën e qytetërimit të çdo vendi dhe të çdo populli.
Në sistemet totalitare opinioni publik është i tjetërsuar si opinion partiak. Gjithashtu pozitivizmi juridik është një pozitivizëm totalitar.
Opinioni publik parakupton pluralitetin e ideve dhe lirinë e mendimit.
Opinioni publik është debat dhe kundërshtim opinionesh. Opinioni publik pa kontradiktën në vetvete nuk mund të jetë i vërtetë.
Aty ku nuk është kontradikta nuk është as opinioni publik.
Në shoqëritë posttotalitare hapen horizonte dhe krijohen mundësi të mëdha për lindjen dhe zhvillimin e opinionit publik.
Nga viti 1991 e këtej shtypi i lirë dhe media elektronike kanë krijuar një përvojë në thelb të dyzuar të opinionit publik. Duket se fjala është e lirë dhe nuk ka pengesa për opinionin publik.
Por opinioni publik shqiptar është kaq i deformuar dhe i mangët saqë unë me trishtim dhe jo pa dëshpërim mund të them se gati dyshoj në ekzistencën dhe efektivitetin e opinionit publik.
Së pari: opinioni publik strukturohet nga transparenca informative, nga liria informative dhe jo nga kaosi informativ dhe anarkia. Më vjen keq, por gati tërë gazetat dhe mediat elektronike në Shqipëri kanë një kaos dhe anarki informacioni si dhe shpërpjesëtime të brendshme në substancën publicitare dhe profesioniste të lajmeve.
Përgjithësisht llojet e lajmeve kanë të bëjnë me sferën e jetës dhe skandaleve personale të vipave të politikës (për fat të keq asnjë gazetë, asnjë TV nuk flet për platforma ideore apo nisma të mirëfillta politike të politikanëve).
Sfera e dytë e dukshme e tabloideve ka të bëjë me kronikën e zezë, vrasjet, prostitucionit, drogën etj. etj.
Sfera e tretë ka të bëjë në informacione të zbehta kulturore të seksit, të reklamave etj. etj.
Pra substanca mediatike nuk pasqyron problemet e vërteta reale të shoqërisë shqiptare dhe krijon shpërpjesëtime të të vërtetave të pjesshme, duke mbuluar me tym disa të vërteta shumë më të thella.
Së dyti: Këto vitet e fundit është krijuar një dukuri e tmerrshme, që ka të bëjë me klientelizmin e mediave dhe të shtypit. Fare lehtë mund të dallosh që shtypi dhe TV-të janë të ndarë sipas klaneve, janë të pronësuar sipas rrymave, që lidhen kryesisht me politikën dhe mund të them me bindje se kishte të drejtë Faik Konica kur dy vjet para se sa të vdiste shkroi një parodi për gjoja shtypin e lirë duke thënë se “përralla e shtypit të lirë është një shpikje e idealistëve të mëdhenj, por aspak e praktikës së shtypit”.
Ky cenim i tmerrshëm dhe i llahtarshëm i lirisë së shtypit është gati njëlloj totalitarizmi i ri mendor.
Duke patur parasysh këto që thashë më sipër del qartë se opinioni publik shqiptar është i kërcënuar nga pengesa të mëdha. Pa u çliruar nga këto pengesa nuk mund të flitet për një opinion publik të vërtetë.
Opinioni publik duhet kështu të gjejë vetveten, të realizohet si i tillë. Kjo gjë ende nuk ka ndodhur në Shqipëri.
Mbasi të bëhet një opinion publik i vërtetë dhe i besueshëm mund të shtrohet çështja që ky opinion të ndikojë si katharsis mbi politikën dhe shoqërinë shqiptare.
Ky opinion publik është më i rëndësishëm se sa sistemi shumëpartiak i një vendi demokratik.
Opinioni publik është më i rëndësishëm se sa konceptet bazë pozitë opozitë, është më i thellë dhe i rëndësishëm se sa të ashtuquajturat debate në Parlament etj. etj.
Opinioni publik nuk ka të bëjë thjesht me politikanët, por ka të bëjë me rritjen e procesit qytetërues të vetë popullit.
Pavarësisht nga fakti se në shtypin dhe mediat elektronike të Shqipërisë janë ngritur probleme të mëdha që paraqesin premisat e opinionit publik unë pa u treguar skeptik mund të them se opinioni publik në Shqipëri është akoma një ëndërr dhe një premisë, nuk duhet të dëshpërohemi dhe të mos shpresojmë, nuk duhet të biem në fatalizëm, por jemi shumë larg kuptimit të vërtetë të opinionit publik.
Këtë opinion publik nuk e përfillin politikanët por për fat të keq ky opinion publik nuk ndikon aq shumë edhe te vetë populli.
Më tremb fakti se vetë shija e lexuesve është orientuar drejt sensacioneve boshe dhe një informacioni shterpë.
Po bëhet një reduktim i një mediokriteti të pashembullt gjoja në emër të shtypit të lirë.
Po triumfon idea e një imoraliteti dhe absurditeti të konceptimeve logjike.
E di që është një proces tepër i vështirë dhe i komplikuar. Por nuk jam naiv që të vetëkënaqem dhe të luaj rolin e një opinioni publik të paqenë, të ngatërroj surrogaton me qenien e vërtetë të opinionit publik./javanews.al/a.ç
