Nga Ben Andoni/
Negociatat maratonike për normalizimin e marrëdhënieve që po zhvillohen mes Serbisë dhe Kosovës zenë prej muajsh faqet e para të gazetave, por kur afrohesh të kuptosh ndonjë gjë thelbësore humbet në gjëra anësore, ku më së shumti spikasin fakte të tilla: ia dha dorën apo jo, apo u bisedua për një aksh çështje e cila parashihet në këtë aneks! Ndërkohë, gjërat më thelbësore midis dy subjekteve janë shumë më tepër. Ato lidhen me pensionet, energjinë, dokumentet respektive dhe më prekshëm me respektin e qytetarëve të dy anëve.
Veç se arrestimi i Haradinajt ka treguar se gjërat thelbësore as nuk preken mes dy vendeve. Që do të thotë se në negociatat e zhvilluara në mes Prishtinës dhe Beogradit, për normalizimin e marrëdhënieve në mes dy vendeve, nuk përmenden gjëra reale si pensionet, amnistitë ose më saktë pastrimet e emrave të atyre kosovarëve që lista e prokurorisë serbe i ka përcjellë Interpol-it për ndjekje. Dhe nëse për rastin e Haradinajt është mobilizuar e gjithë diplomacia kosovare, për 300 ish-luftëtarë që janë të skeduara keq për Serbinë, nuk ka asnjë shpresë që të mos bëhen pre e arrestimeve të tilla. Dhe ku ta dish dhe ekstradimeve drejt Serbisë.
Paradoksi është se jo pak prej tyre kanë fituar gjyqe, kurse në rastin e Haradinajt, ai ka kaluar me sukses akuzat e Tribunalit më të lartë për krimet e Luftës në ish-Jugosllavi. Ç’ka do të thotë se autoritetet sllovene dhe seksioni i tyre i INTERPOL-it ka përcjellë ashtu si duhet detyrën, ndërsa i takon autoriteteve serbe dhe kosovare që tashmë t’i vendosin pikat mbi “i”. Edhe pse kapitulli i luftës është nga më të rëndat mes tyre, ai i paqes kërkon që të nisin për gjëra reale, ku mes tyre është që t’i lenë qytetarët e dy vendeve të mendojnë për jetën, ndërsa ata, zyrtarët, në takimet korteziale t’u japin fund fotove dhe selfie-ve dhe të merren me gjëra reale, si këto që po vuan sot Haradinaj dhe e gjithë Kosova. Pasi, të paktën ky rast, tregoi se bisedimet janë ende shumë larg zgjidhjeve konkrete që kërkon Brukseli.
