Tenori shqiptar, Saimir Pirgu, pasi prezantoi në muajin mars në Firence albumin e tij “Il Mio Canto”, e vijoi turneun e tij botëror për prezantimin e këtij albumi nga Italia, për të vazhduar më pas edhe në New York, Tokio, Paris, Tiranë, Vjenë e Berlin. Saimir Pirgu ka triumfuar në të gjitha teatrot operistike.
Në Amerikë e konsiderojnë “një prej tenorëve më të rëndësishme të momentit.” Dhe Placido Domingo e vlerëson zërin e tij “të bukur dhe teknikën e shkëlqyer.” Në Vjenë njihet si Der Star-Tenor. Në Itali e krahasojnë me të madhin Luçiano Pavarotin. Me rastin e prezantimit të “Il Mio Canto”, Pirgu i tregoi gazetares të “La Republicca” takimin e tij me Pavarotin.
Pirgu, si filloi marrëdhënia juaj me muzikën?
Krejtësisht si një fëmijë i pafajshëm që ndiqja evenimentet muzikore në Elbasan. Unë kam lindur në ’81 edhe u diplomova për violinë. Por frymëzimi im më i madh ishin tre tenorët:.. Pavarotti, Domingo dhe Carreras. Kur ra ‘perdja së Hekurt’ ne filluam të lejoheshim të shihnim televizionet italiane, unë kam mbetur i shtangur nga koncerti i tyre legjendar.
Si një djalë i ri zgjodhe të studioje në Bolzano?
Shkolla e muzikës ishte i vetmi konservator që i’u përgjigj regjistrimin tim. Unë kam bërë kamerierin dhe pjatalarësin madje kam fjetur tek shoqata Salesiana. Unë kisha një mësues të madh, Brunetti, i cili është ende mësuesi im dhe gjithmonë ai më këshilloi me mençuri. Një takimi vendimtar ishte ai me Pavarottin.
Si e keni takuar atë?
Ai ishte në Merano në periudhën kur unë isha në Bolzano. Ai donte të dëgjonte për studentët më të mirë të Konservatorit dhe më mori nën krahun e tij. Ai ishte një njeri i ‘frikshëm’ dhe bujar. Me studentët nuk kursehej.
Për takimin e tij me Pavarotin Pirgu tregon edhe për classicfm.com/
Si e kujtoni Pavarotin?
Nuk e harroj kurrë ditën kur jam takuar me të. Isha 19 vjeç, Pavaroti ishte në Merano. Ai kishte pyetur nëse a kishte studentë të talentuar që dëshironin të performonin për Maestron. Unë posa kisha mbaruar Konservatorin Monteverdi në Bolzano, jo larg Meranos, dhe mësuesi im Vito Maria Brunetti, përmendi emrin tim dhe u vendos që të këndoja unë për të.Këndova ‘Una Furtiva Lagrima’ nga Eligzir i Dashurisë i Donizettit. Pasi përfundoi aria, Pavaroti më tha mua, “Ciçio, kush të ka mësuar ty të këndosh kështu? E di ti që këndon shumë bukur?”Pastaj më tha që të këndoja për të përsëri. Në atë moment kishte lindur një lidhje shumë e fortë midis Pavarotit dhe meje që qendroi e tillë deri në momentin e fundit kur ai iku nga kjo jetë. Më jepte gjithmonë këshilla që i kam vlerësuar fondamentale për karierën time edhe sot e kësaj dite. Nuk i harroj kurrë shumë e shumë orë leksione që i kushtoheshim shqiptimit dhe diksionit….leksione që janë aq të çmuara për mua…paçka se isha tepër i ri, ato nuk janë vetëm kujtime, por një burim që unë ushqehem edhe sot…
Cila ishte këshilla më e mirë që ju dha Pavaroti?
Ai më mësoi çelësin e bel cantos, dhe tani që jam pjekur disi si këngëtar e kuptoj mençurinë që ai ka përçuar tek unë. Janë pak këngëtarë si Stefano, Gianni Raimondi, Fritz Wunderlich, Franco Corelli, Nicolai Gedda ku unë gjej afërsi… të gjithë këta tenorë kanë një prononcim kristal të pastër që krahasohet me pastërtinë e rrezeve të diellit, me teknikën e duhur që duhet t’i ketë zëri për skenat teatrore. Ishte Luciano që më “prezantoi” mua tek ata për të kuptuar rëndësinë e kësaj.
