Nga Roland Lami
Nëse shohim me kujdes atë që po ndodh nga një protestë në tjetrën te PD, një gjë është e qartë, pjesëmarrja nuk po rritet, por po bie. Kjo nuk është thjesht çështje organizimi apo konteksti por një tregues që diçka nuk po funksionon në mënyrën si po përdoret protesta si mjet politik.
Retorika e “kilometrit të fundit” e artikuluar nga lederi Berisha presupozon një kulm, një rritje të presionit dhe mobilizimit por kur në terren ndodh e kundërta, kjo retorikë mbetet më shumë një deklaratë për konsum të brendshëm sesa një realitet politik për publikun e gjetë.
Mesa duket protesta nuk po përdoret si instrument për të bindur qytetarët që janë jashtë rrethit të PD, por për të mbajtur të lidhur ata që janë brenda saj. Pra, nuk kemi më një komunikim që synon zgjerim, por një komunikim që synon konfirmim. Lidershipi i Partisë Demokratike dhe një grup mbështetësish kanë vendosur mesa duket ti flasin vete ose të autosugjestionojnë veten se janë në rrugën e duhur.
Në këtë kuadër, edhe sjelljet më të forta apo përplasjet me policinë marrin një kuptim tjetër. Ato nuk janë domosdoshmërisht të orientuara për të bindur publikun se policia apo më gjërë shteti është represiv, por për ti dhënë argument liderit se policia dhe shteti janë represiv prandaj sduhet ndalur protesta deri në rrëzimin e regjimit.
Deputetët nuk po përpiqen aq shumë të fitojnë simpatinë e qytetarëve të pavendosur për tu demostruar atyre degradimin e sistemit duke u viktimizuar sesa të dëshmojnë se janë në vijën e parë të “luftës” në sytë e liderit dhe mbështetësve rreth tyre.
Kjo strategji po krijon një rreth të mbyllur që ushqen vetveten dhe shërben kryesisht për konsum të brendshëm. Provokohet tension herë me shkak, herë pa shumë shkak, vjen reagimi i policisë, herë i arsyeshëm, herë i tepruar, dhe më pas gjithçka përdoret për të përforcuar bindjen e brendshme se kemi të bëjmë me një shtet represiv dhe një opozitë viktimë. Në këtë mënyrë riaktivizohet vazhdimisht motivi për “luftë pa kompromis” dhe justifikohet protesta si i vetmi mjet për të arritur ndryshimin.
Problemi është se publiku i gjerë nuk po e ndjek këtë logjikë. As sondazhet dhe as pjesëmarrja konkrete nuk e mbështesin këtë narrativë. Për shumë qytetarë, këto skena nuk përkthehen si prova të represionit, por si episode të një konflikti politik të konsumuar dhe shpesh të provokuar nga i cili preferojnë të qëndrojnë larg. Pikërisht për këtë arsye protesta nuk arrin të ketë jehonë.
Mesa kuptohet kemi një paradoks, protesta vazhdon, por nuk rritet, mesazhi përsëritet, por nuk bind, tensioni provokohet, por nuk mobilizon. Kjo tregon se problemi nuk qëndron te mungesa e reagimit të qytetarëve, por te arsyet pse po përdoret ky instrument.
Kur protesta i flet vetes dhe jo publikut, ajo pushon së qeni mjet ndryshimi dhe kthehet në një ritual që vetëm sa konfirmon atë që tashmë besohet brenda rrethit. Në vend që të sfidojë realitetin, ajo përshtatet me të, duke u mbyllur në një rreth ku mesazhi qarkullon, por nuk depërton. Dhe kur një protestë nuk arrin të dalë jashtë vetes, ajo nuk prodhon më presion politik, por thjesht zhurmë që dëgjohet vetëm nga ata që janë brenda.
