Domine quo vadis

Titani Atlas i cili ka mbajtur për kaq kohë , mbi shpatullat e tij, peshën e rëndë të botës tonë- tokës dhe qiejve, ka filluar të përkulet nga “pesha munduese“ e ngjarjeve pasojë e luftës në Ukrainë. Ai po përpiqet me dhëmbët e shtrënguara të duroj dhimbjet e përbotshme që kanë shkaktuar ngjarjet në Ukrainë me sytë plot lot ku dhembja lutja dhe shpresa ishin mozaiku i irisit të syve të tij. Ndën peshën tejet të rëndë të ngjarjeve trupi i tij prej titani ka filluar të zvogëlohet duke vënë në pah lëmshin e dejeve që pulsojnë mundueshëm gjithandej… Rrugë të shkatruara, ku llapaçina e shkaktuar nga balta dhe dëbora është e përgjakur gjithandej . Mbi të shtrihen në gjumin e përjetshëm fëmijë të përqafuar nga prindërit e tyre përqafim që skish mundur ti mbronte nga vdekja e shinjestruar. Kilometra më tej makinat e vdekjes të shkatruara pranë të cilave shtrihen të vdekur “ shoferët e vdekjes” dëshmi e kamzhiku të pamëshirshëm të jetës për ato vetë dhe padrejtëshit për nënat e tyre.. Ndërtesa kur dikur shkeqlenin nga ndricimi i syve plot jetë të banorëve , tani janë shndëruar në gërmadha ku ngjyra e zezë e eksplozivit sëbashku me boshllëqet gjigante nëpër fasada transmeton sa dhimbje aq edhe revoltë. Dhimbje për ukrahinasit revoltë ndaj atyre që shinjestruan me vdekje dhe shkatrim këto ndërtesa publike por edhe zhgënjim për pamundësinë për të evituar këto pamje makabre.Zooming dipllamatikë nuk ja ka dalë të ndalojë ngritjen e trajektores së gjakderdhjes dhe vuajtjeve mbarë botërore. Ata janë përpjekur të krijojnë një solidaritet shtrëngues, imponues, perfekt ndaj Rusisë duke mos menduar shumë për të penguar konkretisht përgjakjen e popullit ukrainas si dhe për reagimin e mundshëm befasues, të rezikshëm të Putinit.

Pa dritë, pa ujë,me dhimbjen e largimit të të dashurve të tyre ,në akullin e shpirtit dhe trupit, populli ukrahinas po përjeton një nga periudhat më të rënda në historinë e tij.

Por Atlasi ndjen që pesha e rëndë nuk vjen vetëm nga ajo pjesë ku po zhvillohet lufta. Është një peshë mbarë botrore e cila po shtohet dita ditës nga pasojat ekonomike që po shkakton kjo luftë. Sanksionet ekonomike ndaj Rusisë si një shtet me influencë të padiskutueshme në ekonominë botërore, përbëjnë në vetvete autosanksione të ekonomive të gjithë shteteve të tjera me pasoja më të rënda në ekonomitë “ astenike” një prej të cilëve është edhe vëndi ynë. Atlasi vështron dhimbshëm sa nga aktorët e bashkëbisedimeve për paqe aq edhe nga bombardimet ruse dhe furnizimet me armë që po jep perëndimi. Atlasi s guxon të hedh vështrimin mbi “kokat” bërthamore të cilat tenton ti vërë në lëvizje ariu siberian.

Shikimi i tij lutës duket sikur thotë: dakortësohuni sa më shpejt, , unë edhe pak fuqi kam , po vazhdoj kjo luftë më tej , bota dhe qiejt që po mbaj do përmbysen dhe atëhere do jetë shumë vonë.

Njeriu që godet dhe goditet.Njeriu që ka ndërtuar një sistem dhunues , dhunohet edhe vetë nga vepra që ka ndërtuar. Kjo përbënë edhe dramën e shoqërisë ku jetojmë sëbashku me ankthin e ngecjes në ngërçin e vdekjes që endet frikshëm, të gjithë të kryqëzuar në një gjëndje paniku, mundimi e dhimbjeje të jashtëzakonshme .Kjo është edhe arsyeja që po shkruaj. Për këtë temë duhet të shkruaj çdo njeri që e quan veten pjesë të vuajtjes së popullit ukrahinas.

Ngjarjet në Ukrainë treguan dështimin e përgjithshëm mbarë botëror , nga i cili duhet të mësojmë për të mos e pësuar më keq në të ardhmen .