Më 25 shkurt, 24 orë pasi Presidenti Vladimir Putin urdhëroi sulmin në Ukrainë, ushtria ruse ka avancuar deri në Kiev.
Mediat e huaja e cilësojnë këtë si një lëvizje superiore dhe befasuese për ushtrinë e Rusisë. Sipas Foreign Affairs, kjo ka nxjerrë në pah edhe një element tjetër, rolin që ka marrë ushtria në politikbërjen ruse.
Ndryshe nga përpjekjet e mëparshme të Moskës për të arritur qëllimet politike në Perëndim, ofensiva e Ukrainës nuk është drejtuar nga Shërbimi Federal i Sigurisë (FSB), agjencia ruse e sigurisë.
Putini i ka dhënë një rol vendimtar ushtrisë ruse, duke bërë një ndryshim në hierarkinë e sigurisë së Kremlinit.
Në krye të këtij transformimi është një nga anëtarët më ambicioz të rrethit të brendshëm të Putinit, Sergey Shoygu. Edhe pse ai ka marrë relativisht pak vëmendje në Perëndim, Shoygu është një i zyrtar i cili ka shërbyer për një kohë të gjatë në qeverinë e Presidentit rus.
Ai u bë ministër i mbrojtjes në vitin 2012. Për më tepër, ndryshe nga FSB, e cila ka pësuar një sërë pengesash vitet e fundit, ushtria e Shoygu ka korrur suksese të njëpasnjëshme që nga aneksimi i Krimesë në 2014 dhe ndërhyrja në Siri një vit më pas.
Kushdo që kërkon të kuptojë pse Putini ishte i gatshëm të lëshonte trupat, tanket dhe avionët rusë në një pushtim jashtëzakonisht të rrezikshëm të Ukrainës, duhet të shikojë së pari transformimin e ushtrisë ruse nën drejtimin e të besuarit të Putin.
Për Presidentin rus, formimi i Shoygu e bëri atë një aleat të Putinit, i cili më pas e zgjodhi në poste drejtuese në parti gjatë viteve 1999.
Megjithatë, më befasues ishte vendimi i Putinit në vitin 2012 për ta bërë Shoygun Ministër të Mbrojtjes. Një inxhinier me përgatitje, Shoygu nuk kishte shërbyer kurrë në ushtri dhe ai nuk kishte një reputacion në hierarkinë ushtarake.
Suksesi i parë ushtarak i Shoygu, erdhi në Ukrainë. Në vitin 2014, kur shpërtheu revolucioni Euromaidan në Kiev kundër Viktor Yanukovych, presidenti i Ukrainës i mbështetur nga Rusia, instrumenti i parë i zgjedhur i Putinit ishin shërbimet e sigurisë.
Sipas praktikës së zakonshme, Putini dërgoi FSB-në në Kiev, ku supozohej të ndihmonte forcat lokale për të shuar kryengritjen. Por FSB-ja dështoi të ndalonte protestuesit ose të parandalonte Yanukovych që të ikte nga kryeqyteti. Si rezultat, Putini iu drejtua ushtrisë dhe nën komandën e Shoygu, Krimea u aneksua shpejt dhe me efikasitet. Shoygu kishte treguar se ushtria mund të kishte sukses aty ku FSB kishte dështuar.
Menjëherë pas kësaj, Shoygu pati një mundësi tjetër për të treguar forcën e ushtrisë – këtë herë, në një konflikt shumë më larg. Në fazën fillestare të luftës civile siriane, aleati i Rusisë, diktatori sirian Bashar al-Assad, dukej se po humbiste me shpejtësi terren dhe diplomatët e Putinit nuk po bënin shumë përparim në shpëtimin e regjimit. Edhe një herë, ushtria erdhi në ndihmë, duke kryer një ndërhyrje ushtarake vendimtare në shtator 2015.
Me një kosto relativisht të ulët për vetë trupat ruse, ushtria e ktheu shpejt rrjedhën e luftës, duke e kthyer Assadin në rrugën e duhur për të mbijetuar dhe në fund të triumfit.
